DhammaVoice

หาหมอ 1 กุมภาพันธ์ 2555

2012-02-03T04:53:00.000-08:00

วันนี้หมอนัดตอน 10 โมง แต่หมอมีประชุมด่วน กว่าจะได้ตรวจ บ่ายโมง
ปวดตาปวดหัวมากกกก...>.<~

แต่ก็ได้คุยกับคนที่เคยผ่าเมื่อปี 48 ด้วย ของเขามาด้วยอาการชัก..ผ่าแล้วก็ไม่ชักบ่อย..
รู้สึกดี เหมือนได้เจอเพื่อน

ผลชิ้นเนื้อออกแล้วเป็นไปตามคาด ไม่ใช่เนื้อร้าย
ที่ฟกช้ำตรงขมับหายไปแล้ว แต่ขอบตายังดำอยู่เยย เหมือนหมีแพนด้า..

ถามหมอว่าตรงแหลมๆที่โหนกหน้าผากตรงนี้คืออะไร..หมอบอกว่าเครื่องมือที่ยึดกระโหลกไว้
ยึดไว้พี่ตัวอ่ะหมอ...
ตอนแรกหมอไม่บอกว่ายึดไว้กี่ตัว..พอพี่ถามว่าหมอลืมอะไรไว้รึป่าว หมอชี้จุดให้ดูเลยว่ายึดไว้ตรงไหนมั่ง ^0^
พวกหมอนี่ พูดอะไรต้องกลับมาคิดทบทวนให้มาก....อยากรู้อะไรก็ต้องถามจี้หมอ..
ส่วนเรื่องที่ชาๆ ที่หนังหัว หมอบอกจะอีกหลายเดือน...ไม่ได้เชิงไร้ความรู้สึก แต่มันรับรู้ได้น้อยลง

มาเจอก่อนที่มันจะมากกว่านี้...อาการเงียบมาก...ไม่มีอาการเลย.....ไม่งั้นเสี่ยงเลือดเส้นแตกในสมองตายย...เลย

ชมหมอหน่อยก่อนกลับ หมอเย็บสวยน้าาาา...รอยเล็กมาก ผมขึ้นตรงรอยต่อพอดีด้วย ^0^

แผลเป็นเล็กมากอ.หมอสิรรุจน์เย็บสวยเชียว

ตอนที่ไปหาหมอหู......แต่ไม่เจอหมอปานเทพ >.<...
อาการยังมีเสียงอื้อเหมือนเดิม
หมอบอกว่าก้อนมันกดทับมานาน...ให้เวลามันฟื้นตัวหน่อย นัดอีกที 2 เดือน
หมอให้ยานี่มากิน vitamine b complex กับ merislon

ร่างกายเราเป็นอย่างนี้

2012-02-02T06:11:00.000-08:00

สังขารคือกองทุกข์

เราเกิดมาทุกรูปทุก นาม รูปสังขารเป็นของไม่เที่ยง เกิดขึ้นแล้วล้วนตกอยู่ในกองทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าพระราชา มหากษัตริย์ พระยานานาหมื่น คนมั่งมีเศรษฐี และยาจก ล้วนตกอยู่ในกองทุกข์ด้วยกันทั้งนั้น

ร่างกายเราเป็นอย่างนี้
ที่เอามาให้ดูนี่เป็นผลงานของฝรั่ง ค่ะ เป็นงานที่ทำร่วมกันมาถึง 17 ปีเลยทีเดียว โดยคุณ David L. Bassett, ศิษย์เก่าและคณะที่มีชื่อเสียงด้านการผ่าตัดของวิทยาลัยการแพทย์ และคุณ William Gruber ช่างภาพผู้ประดิษฐ์เครื่องส่องแบบ

ความจริงก็ทำกันมานานตั้งแต่ปีค.ศ. 1948 แต่ยังไม่สมบูรณ์จนกระทั่งถึงปีค.ศ. 1962 ภาพถ่ายชุดนี้ประกอบด้วยภาพส่วนต่าง ๆ ทุกส่วนของร่างกายคนเรา ภาพที่จะได้ชมกันนี่เป็นแค่บางส่วนของผลงานนะคะ ไปดูกันดีกว่า คนเรียนด้านนี้น่าจะชอบนะ

ภาพนี้เป็นการผ่าลึกลงไปเพื่อโชว์ด้าน ข้างของศรีษะ จากภาพจะเห็นเส้นเลือด(เส้นสีแดง และน้ำเงิน) และเส้นประสาท(เส้นสีเทา) มากมายที่อยู่บนหน้าของเรานั่นเอง รูที่เห็นข้างศรีษะคือช่องหู กล้ามเนื้อรูปพัดด้านบนกะโหลกที่อยู่หลังปาก เหนือขากรรไกรขึ้นไป มีหน้าที่ช่วยควบคุมการเคี้ยว

หลังจากเอาเนื้อเยื่อชั้นนอกรอบขากรรไกรออกไป จะพบเส้นเลือดและเส้นประสาทรับความรู้สึกที่บริเวณด้านล่างฟันและคาง

ลูกกลม ๆ ที่เห็นในภาพคือลูกตา จริง ๆ แล้วจะมีกระดูกมาปิดครอบเจ้าลูกตาอีกทีหนึ่งแต่เอาออกไปแล้ว เส้นแดง ๆ ที่ดูยุ่งเหยิงคือเส้นเลือดค่ะ แล้วก็สังเกตดี ๆ ที่ใต้ลูกตาจะมีกล้ามเนื้อควบคุมการเคลือนไหวของลูกตาค่ะ

ภาพด้านขวาคือกระดูกเชิงกรานของผู้หญิง ค่ะ ซึ่งจะมีน้ำหนักเบากว่าของผู้ชายที่อยู่ทางด้านซ้าย สังเกตได้ว่ากระดูกหัวเหน่าของผู้หญิงจะกว้างกว่าด้วยค่ะ ทำให้เหมาะสำหรับคลอดทารก (ตรงมุมสามเหลี่ยมด้านล่างน่ะค่ะ)

หลังจากเลาะผิวหนังและเนื้อเยื่อบางส่วนออก จะพบการจัดเรียงตัวของเส้นเลือดที่บริเวณฝ่ามือและข้อมือค่ะ (สุดยอดเลยเนอะ)

ภาพนี้เป็นการผ่าหลังจากฉีดลาเท็กสีแดง กับสีน้ำเงินเข้าเส้นเลือดเรียบร้อยแล้ว ผ่าปุ๊บก็เลยเป็นสีสวยแบบนี้ค่ะ

ภาพนี้เป็นการเลาะชั้นผิวทางฝั่งซ้ายของ ศีรษะและคอออกค่ะ ทำให้เห็นเส้นเลือดและเส้นประสาทที่มักอยู่ตามหนังศีรษะ พวกเส้นเหล่านี้มาจากชั้นรอบนอกไม่ได้มีการทะลุถึงข้างในกะโหลก อีกเช่นเคยค่ะมีการฉีดลาเท็กสีแดงกับน้ำเงินไว้ก่อนแล้ว เราจึงสามารถเห็นเส้นเลือดได้ชัดค่ะ แล้วถ้าลองสังเกตดี ๆ จะมีเนื้อเยี่อชั้นนึงปกคลุมบริเวณคอไหล่ไว้ เรียกว่า cervical fascia คล้าย ๆ พวกพังผืดน่ะค่ะ มีความเหนียวกว่าปกติ

ภาพนี้แสดงให้เห็นถึงกระดูกสันหลังที่ถูก ตัดตามขวาง ทำให้พบช่องเล็ก ๆ ตามยาวที่แทรกอยู่ตรงกลาง มีไว้สำหรับเป็นที่อยู่ของไขสันหลังค่ะ ตรงกระดูกสันหลังจะเห็นเนื้อเยื่อสองส่วนที่เป็นสีน้ำตาลกับสีขาว สีน้ำตาลคือตัวกระดูกแข็ง ๆ ส่วนสีขาวคือหมอนรองกระดูกที่บางครั้งเป็นสาเหตุของอาการปวดหลังของเราค่ะ

รูปนี้แสดงถึงกระดูกฝ่ามือที่เรียงตัว เป็นสองแถวระหว่างกระดูกนิ้วทั้งสี่ กับ กระดูกแขนส่วนส่วนหน้าค่ะ มันทำให้เราเห็นว่าพวกข้อต่อเนี่ยมันมีการเชื่อมต่อกันอย่างไร

ภาพนี้ผ่าโดย Donald Stilwell ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย Standford ชื่อดัง ในรูปคือกระดูกบริเวณคอและทรวงอกค่ะ จะเห็นว่ามีเส้นเลือดมากมาย เส้นเลือดเหล่านี้ทำหน้าทีมาเลี้ยงกระดูกสันหลังนั่นเองมันจึงพันกันมาก มายอยู่แถวนั้น แล้วเส้นเลือดเหล่านี้ยังต่อยาวไปจนถึงส่วนบนของกระดูกคอเข้าไปในกะโหลก เพื่อไปเลี้ยงสมองค่ะ

ในภาพเป็นช่องอกส่วนกลางค่ะ เป็นที่อยู่ของหัวใจที่ตั้งอยู่ระหว่างปอดสองข้าง เส้นเลือดใหญ่ ๆ ที่แนบติดหัวใจทางด้านขวาคือเส้นเลือด Aorta ค่ะ เป็นเส้นเลือดที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายค่ะ (แม่เจ้า ใหญ่เบ้งเลย ) ถัดจากเส้น aorta จะเป็นกลุ่มของเส้นเลือดที่วิ่งไปเลื้ยงร่างกายค่ะ สังเกตดูที่หัวใจจะมีเส้นพาดผ่านตรงกลาง เส้นนั้นคือเส้นประสาทที่ทำหน้าที่บอกให้กระบังลมทำงานตอนเราหายใจค่ะ

ภาพนี้จะแสดงถึงเยื่อหุ้มสมองกับก้อนสมอง ที่อยู่ในกะโหลกของเรา ทางฝั่งขวาของศีรษะแสดงถึงการเชื่อมต่อของหนังศีรษะกับเยื่อหุ้มสมองที่ เรียกว่า dura ส่วนด้านซ้ายเยื่อหุ้มสมองได้ถูกตัดออกแล้วจึงทำให้เห็นก้อนสมองส่วนหลังและ ซีรีเบลลัม(ก้อนเล็กตรงท้ายทอย) ภาพนี้ยังทำให้เห็นถึงการมาบรรจบกันของโพรงสมองอีกด้วยค่ะ

ภาพนี้คือลูกตาขวาที่เอาเยื่อหุ้มตานอก สุด (sclera) กับกระจกตาออกแล้ว เพื่อแสดงถึงช่องส่วนหน้าของลูกตา ม่านตา กล้ามเนื้อยึดเลนส์ตา และผิวของเยื่อหุ้มตาอีกชั้นที่เรียก choroid(คาดว่าเป็นเยื่อสีขาว) ตามจริงภาพนี้ไม่ได้ฉีดสีลงไปในเส้นเลือดค่ะ แต่ว่าถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นรอยบาง ๆ ของเส้นเลือดบนลูกตา

ภาพนี้คือหัวใจที่เลาะเอาเยื่อหุ้มหัวใจออกแล้ว แต่เหลือไว้ส่วนหนึ่งตรงห้องหัวใจบนด้านซ้ายที่เป็นผนังสีเหลือง ๆ ค่ะ

ภาพนี้แสดงถึงปอดที่ถูกผ่าแล้วก็แบะวาง ไว้ข้าง ๆ หัวใจ เพื่อให้มองเห็นส่วนต่าง ๆ ได้ชัดขึ้น ส่วนตัวหัวใจเองนั้นก็สามารถเห็นได้ถึงห้องหัวใจที่ถูกเก็บอย่างดีจาก ตัวอย่างในภาพ คือมันยังแบ่งเป็นโซนให้เห็นน่ะค่ะ ส่วนเส้นเลือดเอออร์ตาได้ถูกตัดออกเพื่อที่จะแสดงให้เห็นส่วนต่าง ๆ ของหัวใจให้ชัดขึ้น

ภาพนี้คือไขสันหลังตรงส่วนคอค่ะ ได้ทำการผ่าเอาเยื้อหุ้มไขสันหลัง และกระดูกตรงคอออกไปเพื่อให้มองเห็นตัวไขสันหลังและเส้นประสาทได้ชัดเจน ในภาพจะเห็นเส้นเลือดต่าง ๆ มากมายที่ไปเลี้ยงไขสันหลัง กระดูกสันหลัง และเรายังได้เห็นถึงจุดกำเนิดของไขสันหลังที่ต่อลงมาจากก้านสมองค่ะ

ภาพนี้เป็นกระดูกซี่โครงทรวงอกค่ะ ในภาพคือส่วนด้านหลังของทรวงอก จะเห็นได้ว่ามีซี่โครงเรียงรายเป็นระเบียบ ตัวซี่โครงนี้จะมีเยื่อหุ้มอยู่เกือบทุกส่วน เขาไม่ได้ตัดออกแบบที่แล้ว ๆ ค่ะ ตัวligament ที่อยู่ตรงหมอนรองกระดูกก็ยังมีอยู่ ตัวปอดในภาพถูกทำให้พองเพื่อให้เห็นอะไรได้ชัดเจนขึ้น เส้นประสาทไขสันหลังคู่ที่สามถึงแปดจะจับอยู่ที่ตัวปอดทั้งด้านหน้าด้านหลัง ส่วนเส้นเลือดแดงดำที่อยู่ระหว่างซี่โครงทำการตัดออกไป

ภาพนี้คือข้อต่อหัวเข่ามองจากด้านหน้า จากในภาพแสดงให้เห็นถึงช่องภายในที่มีตัวเส้นเอ็นเชื่อมต่ออยู่โดยพับไปมา หน้าหลัง แล้วก็มีกระดูกอ่อนที่สร้างจากขากระดูก tibia วางตัวอยู่บนผิวข้อต่อ ระหว่างกระดูกอ่อนจะมีเส้นเอ็นรูปกากบาท ตัวนี้จะชอบได้รับบาดเจ็บบ่อยในพวกนักกีฬาค่ะ

รูปนี้แสดงถึงขากรรไกรล่าง กล้ามเนื้อที่แก้มที่ช่วยเคี้ยวถูกตัดพับออกมาเพื่อแสดงให้เห็นกระดูกขา กรรไกรล่างค่ะ แล้วก็เส้นเลือด และเส้นประสาท

ที่มา http://www.96rangjai.com/sangkan/

เอาบุญมาฝาก...ถวายสังฆทาน...ผ้าขนหนู...กุญแจ

2012-01-28T05:59:00.001-08:00

ผ่าตัดสมอง ผ่าตัดใหญ่ครั้งแรกในชีวิต และหวังว่ามันจะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย

2012-01-23T05:33:00.000-08:00

ผ่าตัดสมอง ผ่าตัดใหญ่ครั้งแรกในชีวิต และหวังว่ามันจะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย

ตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้ไว้ เผื่อใครที่ป่วยเป็นโรคเดียวกันได้มาอ่านแล้วจะได้ประโยชน์

สังหรณ์ใจตั้งแต่ที่เป็นเส้นประสาทหูเสื่อมเฉียบพลัน
หรือจะเรียกว่า หูดับเฉียบพลัน ทางแพทย์เรียก sudden sensory hearing loss
จนต้องนอนรพ.ปีก่อนแล้วล่ะว่า...
อาจจะป่วยเป็นอะไรมากกว่านี้...และก็เลยทำบุญเข้มข้นมาตลอด...
และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ...
เริ่มจากคืนวัน 29 พย 2553 อยู่ๆหูข้างขวาอื้อ ตามมาด้วยอาการบ้านหมุน
ตอนนั้นก็ยังนึกว่าเป็นหวัดด้วยซ้ำ และก็ยุ่งๆคิดว่าไม่ได้เป็นอะไรมากด้วย เลยทำให้ไปหาหมอช้าไป 7วัน

วันนั้นน่าจะเป็นอ.หมอที่ตรวจเรานะ หมอแก่แล้วอายุประมาณ 70 แต่ยังแข็งแรงหยิบจับอะไรได้คล่อง
หมอก็ส่องดูหู..แล้วก็ใช้ส้อมเสียงเคาะให้เราฟัง..ปรากฎว่าไม่ได้ยิน
ถ้าเป็นหวัดหูอื้อจะได้ยิน แต่นี่เราไม่ได้ยิน...เลยส่งเราไปตรวจการได้ยิน (audiogram)

การตรวจการได้ยิน เขาจะให้เราฟังเสียงที่ระดับความดังและความถี่ต่างๆ
ถ้าได้ยินก็กดปุ่ม...แล้วก็พูดตามคำที่เขาพูดให้ฟัง...มีระดับเสียงดังระดับต่างๆ

ปรากฏว่าหูข้างสูญเสียการได้ยินลดลงไป 80 กว่าเปอร์เซ็นต์
หมอวินิจฉัยว่าเป็นโรคเส้นประสาทหูเสื่อมเฉียบพลัน

บอกเราว่านอนรพ. 3 วัน...บ่ายนี้เลย...ได้ยินงี้เข่าอ่อนเลย
ไม่เคยนอนรพ.มาก่อนในชีวิต...เคยแต่ไปนอนเฝ้าไข้ นอนเองยังไม่เคย
และก็นึกว่าแค่หูอื้อ เดี๋ยวเอายามากินก็คงหาย ไม่คิดว่าจะต้องถึงกับนอนรพ.

เราเป็นโรคอะไรก็ไม่รู้...ยังหาสาเหตุของโรคไม่ได้ด้วย

ขอหมอกลับบ้านก่อน...หมอเซ็นอนุญาติให้กลับประมาณ 3 ชั่วโมง...
แต่ก่อนกลับต้องไปเจาะเลือดเพราะเขาจะเอาผลเลือดก่อน
ก็เลยกลับบ้านทั้งๆ ที่มีปลั๊กเข็มค้างไว้ที่แขน เพราะจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวหลายที

โดนฉีดฮีสตามีนทางน้ำเกลือ
(ยาตัวนี้หมอบอกว่าเป็นยาที่นำเข้ามาและเป็นยาที่ดีที่สุดในประเทศมีแค่ที่นี่กับที่รามาที่ใช้
ถ้าเป็นที่อื่นจะแค่ให้ยามากิน)
ยาตัวนี้ทำให้ตัวใจเต้นแรง...ขยายหลอดเลือดจนหน้าเป็นสีแดง
ตามตัวก็เป็นสีแดงด้วย ...ช่วงนั้นผิวพรรณดูเปล่งปลั่งมากเห็นได้ชัดจากใบหน้า
แบบว่าดูมีเลือดฝาด

ดมคาร์บอนวันละครั้ง ครั้งละ 20 นาที
เพื่อขยายหลอดเลือดให้ไปเลี้ยงเส้นประสาทหู

อาการก็ดีขึ้นเสียงอื้อในหูก็เบาลง

หมอมาดูที 6-7 คน พยาบาลมาที 4-5 คน
ไมหมอเยอะงี้อ่ะ O.O
คุยกับพยาบาล เขาเล่าให้ฟังว่า เคยมีแอร์โฮสเตสหูดับเฉียบพลันเหมือนกัน
เพราะเขาทำงานเกี่ยวกับความดันอากาศรักษาหายดีแล้ว กลับไปทำงานเป็นอีกคราวนี้หูหนวกเลย

พอรักษาขั้นนี้เสร็จ...ก็ออกจากรพ.
การรักษาขั้นต่อไปคือการฉีดสเตียรอยด์ความเข้มข้นสูงเข้าหูชั้นกลาง 3 เข็ม สัปดาห์ล่ะ 1 เข็มจนครบ

ตอนฉีดยาหมอจะหยอดยาชาเข้าในหูก่อน...แล้วก็ใช้ฉีดแทงทะลุเยื่อแก้วหูลงไปจนถึงหูชั้นกลาง
แสบทรวงมาก..รู้สึกเหมือนเอาน้ำเกลือมาล้างหู...แสบแบบหมดเรียวหมดแรง
ฉีดเสร็จจะวิงเวียน โลกหมุน นอนพักสักชั่วโมงนึงจึงจะกลับบ้านได้
(ตอนแรกได้ยินว่าใช้เข็มแทงทะลุแก้วหู...อันนี้ตอนแรกเราเป็นกังวลว่า งั้นแก้วหูก็ทะลุอ่ะดิ
แล้วอย่างนี้หูจะหนวกมั้ย...มารู้ตอนหลังว่าแก้วหูมันจะปิดได้เอง เพราะว่ารูที่ใช้เข็มฉีดนั้นมีขนาดเล็ก)

ตรวจการได้ยินก็ดีขึ้นนะ เปอร์เซ็นต์การได้ยินสูงขึ้น

หลังจากนั้นก็ต้องไปหาหมอทุกเดือน..เดือนละครั้ง...ตอนนี้ก็กินยาอย่างเดียว
อาการเริ่มคงที่ตั้งแต่เดือน กพ.54 มาจนถึง สค.54
ครางนี้หมอปานเทพ สุขแสงทอง แปลกใจเพราะตรวจการได้ยินแล้วลดลง
หมอเลยให้ไปตรวจการได้ยินระดับก้านสมอง (Auditory Brainstem Response; ABR) ...พอได้ยินคำว่าก้านสมองเท่านั้นล่ะ
เกิดอาการเบลอ...จับใจความที่หมอพูดไม่ได้แล้ว...เราเป็นโรคอะไีรนี่ หนักขนาดถึงก้านสมองเลยเหรอ
แต่หมอก็ยังคงให้กำลังใจนะว่า โอกาสที่จะมีเนื้องอกที่เส้นประสาทหูมีน้อยมากๆ
ตอนระหว่างนั่งรอวันนัดที่หน้าห้องตรวจ...ก็เริ่มจะคิดโน่นคิดนี่..เราเป็นโรคอะไีรนี่...จะเป็นเนื้องอกอะไรมั้ย..
จะนั่น...จะนี่....อยู่ๆ ได้กลิ่นดอกกุหลาบอีกสักพักก็กลิ่นมะลิ...สูดดมดูเลยกลิ่นชัดเจนมาก ไม่ใช่แค่โชยมา
นิดเดียว...ก็มองหาแหล่งที่มา..ไม่มีดอกไม้ให้เห็นเลย...ก็แปลกใจอยู่เหมือนกันนะ
วันนั้นวันพระด้วย..เราก็รักษาศีลอุโบสถตามปกติ...ปกติเวลาที่นั่งกรรมฐานจะได้กลิ่นดอกไม้
ที่ไม่ทราบที่มา...

ตรวจการได้ยินระดับก้านสมอง (ABR) ก็ขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วเขาก็ติดตัวสัญญาณที่หูหน้าผาก
แล้วก็ให้เรานอนเฉย ๆ แล้วจะให้ฟังเสียง เครื่องก็จะประเมินเราไปเรื่อย ๆ ค่ะ ใช้เวลาประมาณ 40 นาทีได้
ผลการตรวจการได้ยินระดับก้านสมองครั้งที่ 1 กราฟมันแปลกๆ หมอเลยให้ตรวจใหม่อีกครั้งนึง

คิวนัดตรวจในเวลาจะได้อีกประมาณ 2 สัปดาห์ แต่ว่าคิวตรวจนอกเวลาจะได้อีกไม่กี่วัน
เดือนกันยายนกับตุลาคมหมอปานเทพจะไม่อยู่...
เราอยากเจอหมอปานเทพ ก็เลยตรวจนอกเวลา เวลาผลออกจะได้ให้หมอปานเทพดู
แล้วแปลกมาตรวจนอกเวลาราคาเท่ากับตรวจในเวลาด้วยนะ
แปลกมากที่นี่...ทำไมไม่คิดเงินเพิ่มล่ะ...จะคิดเพิ่มก็ได้ไม่มีปัญหา

ผลปรากฏว่า กราฟมันผิดปกติ
หมอปานเทพเลยส่งให้ไปสแกนสมองด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า MRI อย่างละเอียด...

ตอนตรวจ MRI นี่เข้าจะให้เข้าไปนอนนิ่งๆ ไม่ให้ขยับหัวด้วย ไม่งั้นต้องมาสแกนใหม่
นอนในอุโมงค์แล้วเราก็จะได้ยินเสียงดังๆ แล้วมีต้องฉีดยาที่เหมือนกับเป็นสารแม่เหล็กเพื่อเวลาสแกนออกมาจะได้เห็นชัด...ใช้เวลาตรวจประมาณ 1 ชั่วโมง

เห็นสมองตัวเองทุกมุมเลย....
มาเจอก้อนที่สมอง...หมอเลยส่งตัวเราต่อไปที่แผนกศัลยกรรมประสาท
คราวนี้ไปรักษากับอ.หมอสิรรุจน์ สกุลณะมรรคา
(ตกใจเล็กน้อยแผนกนี้หมอเยอะมาก 10 กว่าคน )

ก้อนเนื้อค่อนข้างใหญ่พอสมควร 3.8X2.5X3.6 cm.อยู่แถวๆขมับขวา
กว่าจะโตขนาดนี้ คงใช้เวลาแอบโตมาหลายปี
อาการของโรคนั้น...ในช่วงหลายปีมานี้ไม่มีอาการที่แสดงออกเลย
ไม่ว่าจะวิงเวียน ชัก ปวดหัว อาเจียน ไม่มีอาการเล่านี้เลย
จึงทำให้กว่าจะตรวจเจอก็ใหญ่มากแล้ว

ก้อนมันไปกดทับเส้นเลือดที่มาเลี้ยงประสาทหู หูก็เลยดับเฉียบพลัน

หมอบอกว่าของเราเสี่ยงที่จะมีอาการชัก...แต่นี่ไม่มี...
ก็กลัวๆ เหมือนกันว่าจะชัก...และจะระมัดระวังตัวเวลาที่ต้องไปไหนมาไหน

แล้วหมอก็ถามเราว่าจะผ่าวันไหนเราก็ตกใจเล็กน้อย เลือกวันผ่าได้ด้วย
ก็แล้วแต่เราจะผ่าวันไหนจะผ่าวันนี้พรุ่งนี้ก็ได้...ก็เลยขอเป็นหลังกฐิน เพราะอยากจะทำบุญก่อน
ก็เลยได้คิวผ่าวันที่ 27 ธันวาคม 2554

และแล้วเวลาก็ผ่านไป จนถึงกำหนดผ่า..ต้องเข้ารพ.ตั้งแต่วันที่ 26 ธค เช้า เพื่อไปพบหมอก่อน
หมอก็ตรวจร่างกาย..ให้เราทำแบบทดสอบต่างๆ เพื่อดูการทำงานของสมองเช่นให้บวกลบเลข
งัดข้อกับหมอ..ทดสอบการมองเห็น..ทดสอบหลายอย่างอ่ะจำไม่ค่อยได้
แล้วมีเรื่องสงสัยอะไรก็ถามหมอ
หมอก็บอกว่าผ่าตัดสมองนะ..บางคนก็อยู่รพ.ตลอดชีวิต...บางคนก็ไม่ฟื้น
(พูดมาเลยหมอ เตรียมใจไว้นานแล้ว...เราอยากให้หมอบอกความจริงไปเลยมากกว่า เพราะจะได้เตรียมตัวได้ถูก
แต่ตอนหมอบอกหมอก็แสดงท่าทีลำบากใจที่จะพูด)

แระพอตอนเที่ยงๆ ก็พาบรรดาคนเฝ้าไข้ไปถ่ายรูปเล่นกันก่อน...วันนั้นอากาศดีด้วยที่รพ.เป็นวังเก่า
ก็เลยได้วิวสวยๆ..

admit ตอนบ่าย 2 กว่าๆ...พยาบาลมาเจาะเลือดไปตรวจ HIV และก็ดูผลค่าเลือด
โพแทสเซียมต่ำ เลยต้องกินยาอะไรไม่รู้เป็นน้ำรสชาติฝาดๆ เพิ่มโพแทสเซียม...
จะเกี่ยวกันมั้ยวันนี้พาบรรดาคนเฝ้าไข้ไปเดินเที่ยวรอบรพ.มากด้วย...>.<~

พอพยาบาลไปก็คุยกับบรรดาคนเฝ้าไข้ว่าจะออกไปหาไรกินข้างนอกกำลังจะไปเปิดประตู
หมอกำลังเปิดแฟ้มอยู่หน้าประตู
เราต้องรีบกลับขึ้นไปนั่งบนเตียงทั้งๆที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดคนไข้ หมอกรูกันเข้ามานับได้ 9 คน เป็นอ.หมอ 2 คน
ตกใจเหมือนเด็กที่โดนจับได้ว่าจะออกไปเที่ยว..แล้วคนที่จับได้เป็นหมอตั้ง 9 คน... O.O
อ.หมอสิรรุจน์บอกว่ามันไม่ใช่เนื้องอก มันเป็นเหมือนเส้นเลือดขอด
หมออยากจะให้ถามเรื่องที่สงสัย...สำหรับเราไม่มีไรถามแล้วอ่าา..ถามไปตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว
เลยแซวเล่น ทำไมหมอเยอะยังเลยอ่าาา...

มีประสบการณ์ไม่ค่อยดีกับรพ.เอกชนดังๆมาก...เลยไม่ชอบเอาซะเลย....
อย่างสมิติเวชสุขุมวิท เหมือนมันไม่ค่อยมีหมอ แค่หวัดธรรมดา มีเรากับอีกคน รอเป็นชม. ยานิดหน่อยพันกว่าบาท
บํารุงราษฎร์...มันจะให้ตรวจนั่นนี่ที่ไม่จำเป็น เลี้ยงไข้..
ตอนเลือกที่นี่ก็ไม่รู้เหรอนะว่ามีหมอดี...ก็ว่ามีสายสัมพันธ์กับทหารเลยรักษาที่พระมงกุฎเกล้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไร...
ที่นี่มีห้อง superior /deluxe ^0^ ชอบบบบบบบบ

หมอดีๆ เก่งๆ ส่วนใหญ่อยู่รพ.รัฐทั้งนั้น คนเยอะก็ไม่เป็นไร เห็นใจเราก็ป่วยด้วยกัน
ที่นี่คิวผ่า คิวตรวจเครื่องแพงๆก็ไม่ยาวด้วยนะ.ไม่รู้ทำไม ตอนตรวจ MRI คิวแค่ 7 วันเอง
ตอนรักษาหูเมื่อปีที่แล้ว...นึกว่าหมอโม้ว่าใช้ยาที่ดีที่สุดในประเทศนี้มีแค่ที่นี่กับที่รามา...มาสืบดูทีหลังสงสัยจะจริงอย่างที่หมอว่า ^0^

สรุปเราก็เลยไม่ได้ออกไปข้างนอกแล้ว เดี๋ยวคงมีพยาบาลอะไรมาดูอีก แล้วจะไม่เห็นเรา ก็เลยไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดคนไข้

พอหมอออกไปสักพักก็มีเจ้าหน้าที่แผนกวางยาเข้ามาถามประวัติเช่นแพ้ยาอะไร ประจำเดือนมาเมื่อไหร่
พรุ่งนี้ผ่าตอนเช้า 9 โมงเป็นเคสแรก

เดี๋ยวๆพยาบาลก็มาอีก พรุ่งนี้ผ่าตอนเช้า 9 โมง บอกให้อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จตั้งแต่ 7 โมง เพราะ 8 โมงกว่าๆจะมาเสียบน้ำเกลือและก็ยากันชัก...และให้อดน้ำอาหารตั้งแต่เที่ยงคืน

เวลาก็ผ่านไปถึงเช้าวันผ่าแล้ว 27 ธันวาคม 2554
ทุกสิ่งทุกอย่างได้เตรียมเอาไว้แล้ว...ถ้าหากว่าเราไม่ฟื้นขึ้นมา...
เตรียมตัวเตรียมใจไว้ตั้งแต่รู้ผลสแกนสมองแล้ว ก็เลยพอมีเวลาเตรียมตัว
หลายครั้งเราก็บอกคนรอบข้างเป็นนัยๆที่ประหนึ่งว่าเป็นคำสั่งเสียนั่นแหละ..แต่เขาอาจไม่รู้
เพราะเราอาจไม่ฟื้นขึ้นมาอีก

รับไตรสรณคมณ์และสมาทานศีลเรียบร้อย...ถ้าหากว่าเราจะไปก็จะไปอย่างคนมีศีล

ออกมานั่งที่ระเบียงห้องดูวิวหน่อย

เห็นเจดีย์ภูเขาทองอยู่ำไม่ไกล ระลึกถึงพระพุทธเจ้าเราจำได้ว่าเราเคยไปประทักษิณ บูชาด้วยน้ำหอมด้วย

พอได้เวลาพยาบาลก็มาเสียบน้ำเกลือขวดนึงยากันชักอีกขวดนึง...แล้วก็มีเจ้าหน้าที่เอารถเข็นมารับ
ลงไปที่ชั้น 8 แยกจากบรรดาคนเฝ้าไข้ที่หน้าห้อง...เขาก็ย้ายให้เราขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วก็เข็นเราเข้าไปพัก
ตรงห้องที่รวมคนไข้ที่รอผ่า เป็นเตียงติดๆ กันหลายเตียง พอดีป้าเตียงข้างๆหันมาก็เลยหันไปยิ้ม
บรรยากาศยังไงบอกไม่ถูก ทุกคนกำลังรอขึ้นเขียง..งือๆๆ ส่วนใหญ่ก็นอนหลับด้วยความสงบ

แล้วอีกพักพยาบาลก็เข็นเตียงเราออกไปยังห้องผ่าตัด...แล้วก็ให้เราขึ้นไปนอนบนเตียงผ่าตัดแคบๆเล็กๆขนาดพอดีตัว
แล้วพยาบาลก็เอาผ้าเขียวมาห่มให้..แล้วก็เอาติดตัวสัญญาณที่วัดคลื่นหัวใจที่เนินอก (อายอิบหาย >.<~)
แล้วก็ถอดเสื้อผ้าเค้าด้วย...กลัวอ่ะจะทำอะไรเค้าบ้าง >.<~...ต้องถอดเสื้อผ้าด้วยเหรอ
แล้วก็เอาหน้ากากอ๊อกซิเจนมาครอบซักพัก..ภาพมันก็หายไปเลย..ไม่ใช่ว่าจะค่อยๆง่วงนะ

ณ ห้อง ICU...
ฟื้นขึ้นมาตอนเย็นๆ พยาบาลมาจับมือบอกว่าตอนนี้ 4 โมงเย็นผ่าเสร็จแล้วนะคะ..ก็นึกถึงว่าสุดท้ายนี้เราอยู่ที่ไหน
จำได้ภาพสุดท้ายกำลังดมหน้ากากออกซิเจน..
รู้สึกหัวมันแน่นๆ สำรวจตัวเอง มีสายอะไรไม่รู้เต็มไปหมด..เท่าที่เห็นมีสายน้ำเกลือต่อมาเข้าที่เส้นเลือดที่แขนล่ะ
มีท่อหายใจต่อจากปากลงไปที่คอไปถึงปอด
มีสายที่ต่อเลือดเสียจากหัวเห็นเลือดตัวเองออกมาเป็นขวดๆ เลย..
มีตัวที่มาสวมไว้ที่นิ้วน่าจะเป็นเครื่องที่เกี่ยวกับการเต้นของหัวใจอ่ะ
และก็ที่ขาข้างซ้ายมีเข็มเสียบปลั๊กฉีดยาที่เหมือนปลั๊กฉีดยาที่แขนไว้ด้วย

อีกสักพักก็อาเจียนเลย..ใจจะขาดอีกเหมือนกัน..แล้วก็ตื่นมาอีกทีมีท่อต่อจากจมูกลงไปที่คอหอยลงไปถึงกระเพาะ ไม่รู้เอามาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่

อยู่ห้องICU ก็จะตื่นเป็นพักๆ อ่ะ ตื่นตอนหมอมาดู ตอนพยาบาลมา
เห็นบรรดาคนเฝ้าไข้ยืนอยู่ที่หน้ากระจกนอกห้องด้วยแต่พูดไม่ได้ ท่อมันเสียบที่คอหอย
เวลาจะถามอะไรพยาบาลก็จะใช้มือเขียนที่หน้าขาถามเอา
เวลาพี่สาวเข้ามาเยี่ยม พยาบาลบอกให้จับมือ
เรารู้สึกตัวนะ เห็นด้วยว่าใครมาบ้าง แต่พูดไม่ได้

ทุกข์ทรมานในห้อง ICU มากกับท่อหายใจที่ต่อจากปากลงไปที่ปอดรู้สึกตัวทีไรก็จะขาดใจกับท่อนี้ทุกที
นอนหงายหรือนอนตะแคงมันก็ทิ่มคอหอย นึกแต่ว่าเมื่อไหร่หมอจะเอามันออกไปที ทรมานเหลือเกิน ใจจะขาด
เลยเข้าใจคนที่กินอาหารทางสายยางเป็นยังไง
นอนหงายตะแคงซ้ายอย่างเดียว เมื่อยไหล่คอมาก...
ตะแคงขวาไม่ได้ทับแผล...ต้องเปลี่ยนท่านอนบ่อยๆด้วยไม่งั้นแผลกดทับ

หมอมาดู ทักว่า ไมหายใจน้อยจัง...หมอมาอีกที เราก็ทำมือให้เอาท่อหายใจนี้ออก...
หมอบอกว่าเดี๋ยวคืนนี้จะลำบากเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเอาออก
หมอมาดูอีกที ก็ทักว่า หน้าซีดจังเลย...เดี๋ยวให้เลือดเพิ่มอีกถุงนึงนะ
ไม่รู้ว่าเวลาให้เลือดเขาเอาเลือดเข้าทางไหน เราก็สะลึมสะลือ

(แง่ๆๆ เมื่อไหร่จะเช้า...นับถอยหลังเลย..อยากเอาท่อหายใจนี้ออกเต็มแก่แล้ว..)

หมอมาดูอีกทียื่นมือมาให้จับข้างซ้าย แล้วเดินอ้อมมาให้จับด้านขวา(อ๊าย..ได้จับมือผู้ชายด้วย คิกคิก ^0^)
สั่งให้ยกแขนซ้าย-ขวา ยกขาซ้าย-ขวา

พยาบาลก็เอาไฟฉายมาส่องตา...แล้วก็ตอนที่มาดูดเสมหะเนี่ยใจขาดเหมือนกัน เอาท่อมาแหย่ลงไปที่คอหอย
ใช้น้ำยาที่รสชาติยังกะน้ำยาบ้วนปากกลั้วคอ...ในคอเราก็มีท่อหายใจ/ท่อที่จมูก/แล้วก็ท่ออันนี้อีก >.<~

และแล้วก็เช้า ตอนพยาบาลดึงท่อหายใจออก มันโล่งมากกก ดีใจๆๆๆ

แล้วก็ได้ย้ายออกจาก ICU กลับไปที่ห้อง ตอนประมาณ 10 โมงเช้า...

แล้วอ.หมอสิรรุจน์กับหมอผดุงชาญก็มาดูที่ห้อง หมอเอาท่อที่ต่อลงกระเพาะออก..เอาออกแล้วโล่งมาก
ถามหมอว่าผ่ากี่ชม.หมอบอกหลายชม.เอาสมองดีกับเส้นเลือดดีไว้
หมอดึงเอาท่อที่ต่อเลือดเสียจากหัวออกให้ด้วย
แต่หมอบอกว่าพอดึงออกแล้วหน้าจะบวม..เพราะของเหลวจะไหลลงมา
ทำให้หน้าบวม แต่ก็จะบวมอยู่ประมาณ 3-4 วัน ระบบของร่างกายจะดูดกลับรักษาสมดุลเอง
แซวหมอเล่น ว่า หมอพยาบาลหน้าตาดีเลยฟื้นตัวเร็ว คิกคิก ^W^

พยาบาลบอกว่าให้กลั้วคอด้วยน้ำอุ่นบ่อยๆ ทำให้คอชุ่มชื่น เพราะคอเราเพิ่งจะถอดท่อหายใจไป

พยาบาลจะมาวัดไข้ วัดความดัน ฉีดยา เจาะเลือดวัดน้ำตาลในเลือด มาบ่อยมาก

ยังมีรอยเข็มจิ้มที่หลังเท้าข้างขวา 13 รู ที่หลังเท้าข้างซ้ายอีก 10 รูด้วย ตรงข้อพับแขนทั้งสองข้างไม่ต้องพูดถึงช้ำเป็นจ้ำเลือดเลย
ออกมาจากห้องผ่าตัด ฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมดเลย ที่ข้อแขนฟกช้ำเป็นทางยาว

ออกจากห้อง ICU แล้วไข้ขึ้นหมอเลยให้ไป x-ray ปอด เจาะเลือดไปเพาะเชื้อ
ดีที่ 2-3 วันไข้ลด เลยกลับบ้านได้ ไม่งั้นคงได้อยู่ยาว

พอดึงท่อเลือดออกหน้าบวม พยาบาลให้ใช้เจลประคบเย็นมันจะได้ยุบเร็วๆ

หมอนอันนี้ของเจ๊หมวยให้มาเป็นของขวัญ ฝากคนมาบอกว่าให้หายเร็วๆ เลยเอามาใช้วางแขนแกจะได้ดีใจ

ตอนหมอผดุงชาญมาดูแผล หมอยื่นมือมาให้จับ(อ๊าย..ได้จับมือผู้ชายอีกแล้ว คิกคิก ^0^)
จับคอเราก้ม เรายังก้มคอไม่ได้
ดูหมอเขาเป็นผู้นำดีนะ

0

หมอมาแต่เช้าเลย 6.30 น. เลยถามว่าหมอว่าตื่นกี่โมง หมอบอกยังไม่ได้นอนเมื่อคืนมีผ่าตอนตี 1 เสร็จตี 4

พอหมอมาดูแต่เช้า วันต่อมาพี่สาวก็ปลุกเราแต่เช้าให้แปรงฟันเช็ดตัวเดี๋ยวเวลาคุยกับหมอแล้วปากเหม็น
เราก็พยายามแปรงนะ อ้าปากกว้างๆไม่ได้ปวดเสียวไปถึงขมับเวลากินข้าวด้วยช้อนเล็กๆ
หมอมาดูหลายคนอ่ะ รู้จักได้ไม่หมดอ่ะ

ที่หัวข้างที่ผ่าเหมือนหมอทายาเคลือบไว้คล้ายเล็กเกอร์เลย..แระก็ที่หัวมีรอยเหมือนเข็มยึด 3 รู ที่หน้าผาก 2 รู ตรงขมับฟกช้ำด้วย
แผลยาว 29 cm. เย็บแม็ค 40 ตัว เอง ฝืมืออ.หมอสิรรุจน์แผลสวยมาก
ตอนแรกเราก็นึกว่าหมอจะใช้ไหมเย็บแล้วมันจะเป็นแผลเป็นนูนๆ น่าเกลียด
หมอบอกว่าใช้แม็กมาเป็น 10 ปีแล้วราคาแพงกว่าไหมอีก
อ.หมอสิรรุจน์และทีมงานเก่งมาก ดูท่าแผลเป็นจะเล็กมาก เพราะตอนนี้ผมขึ้นตรงรอยมีดแล้ว

และแล้วอาการก็ค่อยๆดีขึ้น ไข้ลดพอดี..หมอเลยให้กลับบ้านได้
ได้ออกจากรพ.วันที่ 1 มค 2555

หมอนัดมาเอาลวดออกวันที่ 4 มค 2555

ปีใหม่เห็นพวกเซลล์ขายยาเอากระเช้ามาให้หมอเต็มเลย มากันแต่เช้าด้วย
อ.หมอสิรรุจน์ยังหนุ่มอยู่เยย พูดเพราะมากกกกกก
คนไข้ก็ชวนหมอคุย คริคริ
อ.หมอสิรรุจน์เกิดปีเดียวกับอภิสิทธิ์ หมอหล่อด้วย อ๊างงง ^0^
ถามหมอว่าหมอทำหลายรพ.ไม่เหนื่อยเหรอ หมอบอกว่าก็ทำเท่าที่มีแรง
แซวหมอเล่น ว่าไม่รู้ว่าหมอจะเสียใจหรือเปล่า...ดีใจนะที่ได้เจอหมอ แต่ก็ไม่อยากเจอหมอบ่อยๆ...
แซวอ.หมอสิรรุจน์ว่าหมอก็ชมฝีมือตัวเองจิว่า..พอผมขึ้นก็ดูไม่รู้แล้วว่าผ่าสมองมา...
แต่ดูท่าแล้วอ.หมอสิรรุจน์ฝีมือดีเก่งมากจริงๆ

ตอนอ.หมอสิรรุจน์เอาแม็กออกหมอมือเบามาก เจ็บเหมือนถอนผม เลยชมหมอว่า
หมอมือเบาจังเลย...หมอก็บอกว่าผ่าสมองนี่จ๊ะไม่ใช่ผ่าขา

คืนวันผ่าเสร็จอ่ะ มีเลือดออกเล็กน้อย...พยาบาลถามว่าใช่ประจำเดือนหรือป่าว เราก็บอกว่าไม่ใช่เพราะเดือนนี้มาแล้ววันที่ 6
แล้วนี่ยังไม่ถึงกำหนดเลย...เริ่มจะเครียดเล็กน้อยแล้ว...แล้วมาอย่างนี้ต่อเนื่องทุกวันแต่มันนิดเดียวไม่มากเหมือนประจำเดือน
ก็เลยเครียดเลย..เป็นอะไรไม่รู้...หรือหมอทำอะไรเค้า >.<~ เค้ายังไม่เคยมีสามีเลย...ตอนผ่าพยาบาลถอดเสื้อผ้าเค้าด้วย >.<~
ก่อนที่จะดมยาอ่ะ เอาผ้าเขียวมาปิดไว้แล้วก็ถอดอ่ะ ก็กลัวจะทำอะไรเค้าบ้าง >.<~

พอเจออ.หมอสิรรุจน์วันที่ 4 มค ก็เลยบอก หมอบอกว่าก็ประจำเดือน..ถามว่าไมมาก่อนตั้งเป็นอาทิตย์ หมอบอกว่าก็ความเครียดไง
หลังจากนั้นวันที่ 5-6 ก็มามากเป็นประจำเดือนเลย...เพิ่งรู้ว่าตัวเองแอบเครียด >.<~

ตอนนี้หูยังเหมือนเดิมนะเพราะมันเป็นที่สมอง ต้องรอให้แผลข้างในดีก่อนแล้วค่อยดูอีกที
ผลชิ้นเนื้อยังไม่ออก หมอนัดอีกทีวันที่ 1 กพ

กลับมาพักฟื้นที่บ้าน
ตอนนี้ที่บ้านระมัดระวัง ไม่ให้ลื่่นล้มหัวฟาดในห้องน้ำ หรือไม่ให้ใครมาโดนหัว
ตอนนี้ยังปวดหัวแบบมึนๆ อยู่อ่ะ ปวดแบบตึงๆตรงแผลด้วย
ตอนนี้โกนหมดแล้วเป็นแม่ชีน้อย เวลาออกข้างนอกต้องใส่หมวกไหมพรมไม่ให้ฝุ่นลง แล้วก็เราได้ไม่ไปเกาแผลด้วย
นึกอยากออกไปเดินห้างเปิดหัวเล่น อิอิ ท่าทางจะสนุก

ตอนนี้กินของแสลงไม่ได้อีกเป็นปี เพราะว่าแม้แผลภายนอกจะติดดี แต่ข้างในอาจเป็นหนองได้
ญาติผู้ใหญ่ห้ามไม่ให้กินไข่ เพราะเคยมีคนรู้จักผ่าที่ท้องอ่ะ แม้ผ่านไปปีกว่าแล้วกินไข่เข้าแล้วเป็นฝีข้างใน
เราก็เชื่อฟังผู้ใหญ่ล่ะกันเพื่อความสบายใจของเขา ห้ามกินกะทิ ไก่ ไรงี้ด้วย

เหมือนกล้ามเนื้อที่คิ้วข้างที่ผ่ายังไม่ทำงานยกคิ้วไม่ได้
รู้สึกชาๆที่หนังหัวข้างที่ผ่า เอามือไปเกาดูแล้วไร้ความรู้สึก

รู้สึกว่ากระดูกตรงแถวๆโหนกที่หน้าผากข้างที่ผ่า มีจุดที่มันแหลมๆหน่อยนึงอ่ะ อาจจะเป็นลวดที่ยึดกะโหลก
ไว้เจอหมอแล้วค่อยถาม

จริงๆอยากเจอหมอปานเทพอีกนะ หมอขาวอวบน่ากอด หมอดูสุภาพมาก หมอเรียกชื่อเราด้วยน้ำเสียงหวานเชียว
เคยลืมตัวขานตอบว่า จ๋าาาาา
นึกขำหมอปานเทพเหมือนกันนะ..ที่พูดให้กำลังใจก่อนที่จะให้ไปสแกนสมองว่า
หมออยากจะให้แน่ใจ...แต่ก็มีโอกาสเป็นน้อยมากๆ
ว่าจะโผล่หัวไปให้ดู แล้วบอกว่านี่ไงผลงานของหมอที่สั่งให้ไปสแกนสมอง
ชอบมองหน้าหมอเวลานั่งดูกราฟแล้วทำหน้าครุนคิด..ดูหมอเป็นคนละเอียดถี่ถ้วนดี

ตอนนี้แข็งแรงขึ้นประมาณ 70% แล้ว แต่ถ้าหากว่าเดินมากๆ จะวิงเวียน
และออกงานข้างนอกได้แค่ครึ่งวันก็ต้องพักแล้ว

อีกนิดนึงเวลาไปรพ.เราจะชอบไปเข้าห้องน้ำที่ชั้น 6 เพราะว่าแผนกหู คอ จมูกอยู่ชั้นนี้
ป้าแม่บ้านที่ดูแลห้องน้ำชั้นนี้บริการดีมาก ยิ่งกว่าในโรงแรมซะอีก
ห้องน้ำของป้าแกสะอาดเอี่ยมอ่องมาก...และป้าแกก็จุดพวกเครื่องหอมอะไรแบบนี้ไว้ในห้องน้ำด้วยนะ
ไปหาหมอบ่อยจนป้าแม่บ้านที่นี่จำได้
วันที่เข้า admit ป้าแกก็ทัก...เราก็บอกว่าคราวนี้มานอนค่าาา ^0^

ปฏิทินวันพระ 2555

2011-12-09T19:54:00.000-08:00

ปฏิทินวันพระ 2555

ปฏิทินตรวจสอบวันสําคัญทางพระพุทธศาสนาและวันพระปกติ ประจําปี พุทธศักราช 2555
ดาว์โหลดที่นี่

http://www.dra.go.th/download/article/article_20110822164303.pdf

เอาบุญมาฝากถวายสังฆทาน...Twinings The Royal Wedding / Twinings Gift Sets 2012

2011-12-04T00:18:00.001-08:00

Twinings The Royal Wedding 1 กระป๋อง (20ซอง) 500 บาท + Twinings Gift Sets 2012 1,900 บาท

ไหว้สาปารมีพระธาตุ ๓ ดวง

2011-12-02T05:24:00.000-08:00

เป็นบทเพลงที่กล่าวถึงตำนานและประวัติความเป็นมาของพระธาตุสามพี่น้อง อันได้แก่ พระธาตุช่อแฮ พระธาตุดอยเล็ง พระธาตุจอมแจ้ง ซึ่งล้วนเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และเป็นพระธาตุสำคัญของจังหวัดแพร่ (บรรเลงโดยวงดนตรีล้านนา ใช้ทำนองหอคำน้อย)

เพลงไหว้สาพระธาตุเจ้าช่อแฮ

2011-12-01T04:40:00.000-08:00

ชวนทำบุญด้วยดอกไม้ทองคำบูชาสังเวชนียสถาน ณ อินเดีย-เนปาล

2011-11-26T19:09:00.000-08:00

อานิสงส์ทำบุญด้วยทองคำ

๑. เมื่อเกิดไปในภพใดชาติใด สมบัติใดที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเลิศ

ที่สุดเท่าที่มนุษย์พึงมีในยุคนั้นเราจะเป็นผู้ครอบครองสมบัตินั้น
เพราะได้ทำบุญด้วยทองคำซึ่งขึ้นชื่อว่า เป็นธาตุที่เลิศที่สุด

๒. สามารถเข้าถึงฐานะแห่งความเป็นมหาเศรษฐี ที่ถึงพร้อมด้วยโภคทรัพย์สมบัติอันมากมาย เพราะได้บริจาคทรัพย์ไว้ในพระพุทธศาสนา และเนื้อนาบุญอันเลิศ

๓. เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยรูปสมบัติอันงดงาม ตั้งแต่เกิดจนสิ้นอายุขัย เพราะทำบุญด้วยทองคำ ซึ่งเป็นธาตุที่งามอยู่ในตัวเองตั้งแต่เริ่มและมีความงามเป็นอมตะ ไม่หมองคล้ำ ผุกร่อน แม้กาลเวลาจะผ่านไปเป็นพัน ๆ ปี

๔. เกิดในตระกูลสูง เข้าถึงฐานะอันสูงส่ง เป็นที่เคารพนับถือเกรงใจของเหล่ามนุษย์และเทวา เพราะขึ้นชื่อว่าบูชาบุคคลที่ควรบูชา ซึ่งเป็นมงคลอันสูงสุด

๕. เป็นผู้มีบุตร บริวาร ให้ความเคารพกตัญญู อยู่ในโอวาท เพราะได้ทำทานด้วยความเคารพ ความกตัญญูที่มีต่อ มหาปูชนียาจารย์

๖. เป็นผู้มีปัญญาเป็นเลิศ เพราะได้ทำทานที่ประกอบไปด้วยปัญญา บูชาผู้ที่ปัญญาถึงพร้อมด้วยวิชชา และ จรณะ

๗. ขึ้นชื่อว่าสายบุญเชื่อมกับมหาปูชนียาจารย์ และธรรมใดที่ท่านบรรลุ ก็จะสามารถบรรลุตามอย่างท่านได้โดยง่าย สามารถเข้าถึงนิพพานและที่สุดแห่งธรรมได้โดยง่าย

๘. เป็นผู้มีสัมมาทิฐิ เกิดในปฎิรูปเทส ในดินแดนที่พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรื่อง เพราะได้สร้างเหตุแห่งความเจริญไว้ในพระพุทธศาสนา

๙. หลังจากละโลกแล้ว ได้ไปเสวยทิพยสมบัติอันเป็นเลิศ ถึงพร้อมด้วยลาภ ยศ สรรญเสริญ สุข ในทิพยวิมาน ฯลฯ

ที่มาจากหนังสือ: คำน้อย ยอดคนกตัญญู หัวใจทองคำ

ท่านที่สนใจทำบุญดอกไม้ทองคำบูชาสังเวชนียสถาน ณ อินเดีย-เนปาล
โอนเงินมาได้ที่ บัญชีออมทรัพย์ ธ.กสิกรไทยสาขาถ.ราชพฤกษ์(ปตท.ประดัาดาว)
ชื่อบัญชี "มูลนิธิพิสูจน์ธรรม เพื่อกิจกรรมพิเศษ"เลขที่ 655-2-08533-5 ภายในวันที่ 10 ธค.นี้นะคะ ..

ขออนุโมทนาสำหรับทุกท่านที่ทำบุญใหญ่ในครั้งนี้ด้วยค่ะ สาธุ..

เอาบุญกฐิน วัดปาลิไลยวัน 6 พฤศจิกายน 2554 มาฝากจ้าาาา

2011-11-11T04:45:00.000-08:00

กฐินวัดปาลิไลยวัน 6 พ.ย. 2554 บางพระ ชลบุรี
กฐินปีนี้ต้องใช้กำลังใจอย่างมาก...เพราะว่าน้ำท่วม ต้องฝ่าน้ำออกไป
การเดินทางไปค่อนข้างลำบาก แต่ยังไงก็จะไปให้ได้...

มาถึงวัดตอน 6 โมงครึ่ง....มาถึงก็เลี้ยงอาหารลิงที่อยู่หน้าวัดก่อน

ตอนเช้าถวายสังฆทานกัน

เสร็จก็มาทานอาหารเที่ยงที่ซุ้มโรงทาน
บรรยากาศซุ้มโรงทาน อร่อยทุกซุ้มเลย

หอยทอดที่ซุ้มโรงทานที่วัด...กะทะใหญ่มากกกก ^0^

น่ากินมาก....คิวยาวด้วย ^^

อาหารหน้าตาดีมาก....อร่อยด้วย ^0^

ทานเสร็จแล้วก็ไปเลี้ยงอาหารเที่ยงลิงอีกรอบ

อร่อยไหมเจ้าตัวน้อย...

เคี้ยวแก้มตุ่ยเชียว

นับดูมีลิงซ่อนอยู่กี่ตัว

อย่าจอดรถของท่านใกล้ลิง...ไม่งั้นจะเป็นอย่างนี้

ที่วัดมีลิงเยอะมาก...อย่าวางของทิ้งไว้เดี๋ยวลิงจะแย่งไป

มีเวลาตอนเที่ยงหน่อยนึง ขอพาเที่ยวดูวัด และบรรยายกาศตกแต่งพุ่มกฐิน

หลวงพ่อใช่ อดีตเจ้าอาวาสวัดปาลิไลยวัน บางพระ ชลบุรี

มีคนจองเป็นเจ้าภาพกฐินยาวถึงปี 2576 แล้ว O.O

อนุโมทนาบุญในการจัดตกแต่งให้สวยงามนะคะ...สาาาธุ ^/|\^

ได้เวลาเคลื่อนขบวนไปเวียนรอบอุโบสถ 3 รอบ

วิ่งมาถ่ายรูปผ้ากฐิน...ได้มุมพอดีเลย ^^

ถวายรูป

ตอนแรกได้ 7 แสนกว่าบาท แล้วก็อัพยอดกฐินกันอีกหน่อย ได้ล้านสองแสนกว่า
เงินกฐินปีนี้ซื้อที่ดินถวายวัด...ถ้าไม่ติดน้ำท่วมคงได้มากกว่านี้

เนื่องจากไม่ได้ไปยืนในตำแหน่งที่เหมาะจะถ่ายวีดีโอตอนถวายกฐิน..ก็เลยไม่ได้ถ่ายมา
เลยถ่ายบรรยากาศอัพยอดกฐินมานิดหน่อย

บรรยายกาศอัพยอดกฐิน

ผ้ากฐินที่ย้อมเสร็จแล้ว ^0^

บุญกฐินปีนี้ ทำด้วยความยากลำบากในการเดินทาง
ข้าพเจ้าจะขอแบ่งบุญกุศลที่ได้ทำเอาไว้ดีแล้วในวันนี้ให้แก่ทุกท่านที่ได้รับชมค่าาา

เอาบุญกฐิน วัดถ้ำขวัญเมือง 14 ตุลาคม 2554 มาฝากจ้าาาา

2011-10-20T04:09:00.000-07:00

ไปวัดถ้ำขวัญเมือง อ.สวี จ.ชุมพร
มาถึงวัดตอนตี 4 ตอนใกล้จะถึงวัดฝนตกหนัก...แล้วก็ซาลง แต่พอถึงป้ายหน้าวัดฝนเริ่มลงเม็ดใหญ่
ก็นึกว่าจะฝนจะตก ไม่งั้นลำบากแน่ เข้ามาถึงวัดฝนหยุดตกพอดี ก็เลยได้ประทักษิณบูชาหลวงปู่สรวง

พื้นยังเปียกแสดงว่าฝนตกและเพิ่งจะหยุดไป

ถึงตอนตี 4 ทันทำวัตรเช้าพอดี...แต่ว่าต้องไปเปลี่ยนเป็นชุดขาว
ของที่วัดก่อน ไม่งั้นหมาเห่าใส่...เข้าไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องน้ำวัด
เห็นกิ้งกือตัวโต...กลั้นใจ T^T รีบเปลี่ยนเสื้อให้เสร็จ

แล้วก็ไปอาคาร 100 ปีทำวัตรเช้า...ทำวัตรเช้าเสร็จตอนตี 5 เหนื่อยมาก
กลับมานอนงีบนึง ที่หอนอน...เดี๋ยวนี้คนที่มาพักที่วัดต้องถูกยึดโทรศัพท์ไว้...จะคืนให้ตอนกลับ..เมื่อก่อนตอนงานประจำปีไม่เห็นต้องเก็บโทรศัพท์...จะเก็บไว้เฉพาะคนที่มาปฏิบัติธรรมที่วัดเท่านั้น
คงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ทำให้เป็นเหตุให้ออกกฎระเบียบนี้

งีบไปได้ชั่วโมงนึง รู้สึกสดชื่นขึ้น เลยลงไปหาอะไรกิน ที่วัดเลี้ยงโอวัลติน/กาแฟ/มาม่ากับขนม

แล้วก็ยังมีเวลา ก่อนจะไปทำสังฆทานที่อาคาร 100 ปี ก็ขึ้นเขาไปบูชาพระเจดีย์ก่อน
กว่าจะเดินขึ้นถึงเจดีย์เล่นเอาหอบไปเลย

แต่วิวบนพระเจดีย์ก็ทำให้หายเหนื่อยเลย

อธิษฐานขอดูปาฏิหาริย์ยอดฉัตรแกว่ง...สงสัยจะอยากดูเลยไม่เห็น....เพราะว่าอธิษฐานแล้วต้องทำใจเฉยๆ
ก็เลยลงไปที่อาคาร 100 ปี รอทำสังฆทาน

พอ 10 โมงก็ทำสังทานกัน คนเต็มอาคารเลย

ประเคน

เสร็จแล้วก็ไปหาอะไรทานที่ซุ้ม โรงทานมีมากกว่า 50 ซุ้ม
ด้วยการอุปการะคุณจากท่านผู้ใจบุญ
อาหารอร่่อยทุกซุ้มเลย...^0^

ของกินเยอะมาก...เจอเอิ๊ก พรหมพร ยูวะเวส มาทอดกฐินด้วย

อิ่มแล้วก็นั่งผึ่งพุง รับบรรยายกาศเย็นๆ ในวัด รู้สึกง่วงๆ ด้วย
รอไปที่อุโบสถไปทอดกฐินตอนบ่ายโมง

นั่งอยู่ข้างนอกดีกว่า ได้ดูทีวีชัดกว่า

ยอดเงินกฐินปีนี้ 11,111,111 บาท....^0^

งานกฐินปีนี้สร้างอาคารสังฆภัตตาหารหลังนี้ งบประมาณ 60 ล้านบาทคาดว่าจะแล้วเสร็จกลางปี 2555

ระหว่างรอนับเงินกฐิน ก็นั่งฟังธรรมจากพระอาจารย์สมใจไปด้วย

ท่านเล่าให้ฟังว่ามีคนที่มาปฏิบัติธรรมที่วัดแล้วตอนจะกลับฝนตก เขาก็ไม่กังวลเดี๋ยวเทวดาหยุดฝน พอขึ้นรถเรียบร้อยแล้วฝนก็เทลงมา
....นึกขึ้นได้เหมือนตอนที่เรามาเลย ตอนใกล้จะถึงวัดฝนตก ก็กังวลว่าเดี๋ยวเข้าวัดจะลำบาก...แต่พอมาถึงวัดฝนจากที่ทำท่าจะตก ก็หยุดไปซะงั้น....

มาที่วัดขอให้ตั้งเอาไว้ที่บุญ...กับอะไรก็ได้
กฎระเบียบที่วัดตั้งขึ้น...ซึ่งล้วนแล้วแต่เคยมีเรื่องมาแล้ว..จึงทำให้ต้องมีกฎต่างๆ

ที่กุฏิของที่วัด แม้จะตั้งไว้ในป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้...แต่ต้นไม้ไม่เคยล้มใส่กุฎิเลย
อย่างมากก็แค่เฉียดหลังคาไป...แสดงว่ามีเทวดาดูแลดี

เห็นพระอ.สมใจว่า ก็คงจะเทวดาดลใจใครด้วย เวลามีการจะสร้างอะไรงี้
ปกติจะได้ราวๆ 5 ล้าน เหมือนครั้งที่สร้างวิหาร 100 ปี แล้วกระโดดเป็น 12 ล้าน
ครั้งนี้ก็เหมือนกัน จากปีที่แล้ว 7 ล้าน ขึ้นเป็น 11 ล้าน

ซึ่งสำหรับวัดต่างจังหวัดห่างไกลและไม่มีเครื่องลาง ของขลังอะไรแล้ว...แต่สามารถมีสิ่งปลูกสร้างภายในวัด
รวมๆ กันเป็นร้อยล้าน...แค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว...ก็เพราะบารมีธรรมของหลวงปู่สรวงด้วย

ทอดกฐินเสร็จแล้ว...ใครอยากจะกลับ...ก็ทานอาหารให้อิ่มที่ซุ้มโรงทานกันก่อนจะเดินทางกลับ
ส่วนเรา นอนวัดคืนนึง...

หลังจากหาอะไรทานตอนเย็นจนอิ่มแล้ว...ยังมีเวลาอยู่นิดหน่อย
ตอนแรกว่าจะขี้เกียจขึ้นไปบนเจดีย์แล้ว...แต่คนขึ้นกันก็เยอะ
ไม่รู้ทำอะไรดี ก็เลยต้องขึ้นเขาไปบูชาพระเจดีย์อีกรอบ

(เล่นเอาหอบจับ กว่าจะเดินขึ้นเขามาถึงเจดีย์) คิดในใจนะว่าถ้าเห็นแกว่งอีกจะถ่ายวีดีโอมาฝาก
ประทักษิณเสร็จ ก็มานั่งแหงนคอมองยอดฉัตรเฉยๆ ล่ะ
ไม่อธิษฐานอะไร สักพักก็เห็นแกว่ง

ปาฏิหาริย์ยอดฉัตรแกว่ง วัดถ้ำขวัญเมือง อ.สวี จ.ชุมพร 14 ตุลาคม 2554

แล้วก็ต้องทำเสียงดัง...เธอเห็นเหมือนที่ฉันเห็นไหม?? ให้คนอื่นเป็นพยานให้ด้วย
หลวงพี่แสงมาจากไหนไม่รู้ มาเล่าเรื่องปาฏิหาริย์ยอดฉัตรแกว่งให้ฟัง ก็เลยฟังไปด้วยดูของจริงไปด้วย
.....ขออภัยมือสั่น พยายามให้นิ่งที่สุดแล้ว เลยเห็นไม่ชัด

เมื่อยคอด้วย อยากดูของจริงมากกว่าดูผ่านกล้องด้วย หูก็อยากฟังหลวงพี่แสงเล่าด้วย

พอดีเปลี่ยนกล้องตัวใหม่ยังใช้ไม่ค่อยคุ้นมือ เลยงงๆ ทำไมถ่ายได้แค่ 30 วินาทีแล้วตัวกระพริบที่อัดวีดีโอมันหยุดแล้วก็จัดเก็บเลย วีดีโอเลยไม่ได้ต่อกันเป็นอันเดียว

หลวงพี่แสงบอกกว่า ตอนที่มีเหตุการณ์เกี่ยวกับบ้านเมืองสำคัญๆ ฉัตรก็จะแกว่งเหมือนกัน
อย่างที่ตอนที่ทักษิณยุบสภาตอนนั้นฉัตรก็แกว่งแรง สะเทือนจนคนที่นอนเฝ้าพระเจดีย์อยู่ด้านล่างรู้สึกได้

---------------------------------
ปาฏิหาริย์ที่แสดงให้เห็นว่ามีพระบรมสารีริกธาตุของจริงอยู่ที่

นี่
และหากที่ใดมีของจริงอยู่ก็ต้องมีปาฏิหาริย์ให้ได้เห็นบ้างล่ะ
(ไม่ได้ว่ากล่าวที่อื่นน้าาา...ถึงกราบไหว้ของปลอมก็ได้บุญเหมือนกัน)

หลวงปู่สรวงบอกว่านอกจากที่นี่จะมีพระบรมสารีริกธาตุของจริงแล้ว
ยังมีอีกที่นึงคือพระปฐมเจดีย์

มีเรื่องที่หลวงปู่สรวงเล่าไว้เรื่องเหตุึแห่งการสร้างพระเจดีย์และยอดฉัตรแกว่งไว้ที่นี่

http://dhammavoice.blogspot.com/2010/07/blog-post_29.html

หลังจากอิ่มใจกับการเห็นยอดฉัตรแกว่งแล้วก็มาที่อาคาร 100 ปี มาทำวัตรเย็น ฟังธรรม นั่งฌาณ
แล้วก็ไปนอน

ตื่นแต่เช้า ตี 4 ...ไปอาคาร 100 ปี ไปทำวัตรเช้า นั่งฌาณ
แล้วก็ไปอาบน้ำ

ตอนเช้าก่อนจะกลับก็ขึ้นเขาไปบูชาพระเจดีย์อีกรอบ เอาน้ำหอมที่แม่ให้มาเอาไปฉีดที่พระเจดีย์หมดขวดเลย
แล้วก็ทิ้งธูปที่เป็นเงิน ทอง นาค เอาไว้ให้คนอื่นได้บูชาพระเจดีย์ด้วยห่อนึง

บุญจากการไล้ทาพระเจดีย์ด้วยของหอม

มาทำสังฆทานก่อนกลับ ตอน 10 โมง

ประทักษิณบูชาหลวงปู่สรวง ลากลับ....

ขอฝากธรรม ล้ำลึกนี้ ไว้ที่ศิษย์ ช่วยกันปิด ป้องกันภัย ในภพสาม

อย่าให้คน ชั่วไม่ดี ที่ต่ำทราม มาเหยียดหยาม ทำลาย เสียหายไป

แม้ว่าข้า จะตายไป แล้วก็ตาม แต่ธรรมงาม ยังอยู่ได้ ไม่ไปไหน

หากศิษย์ยัง ปฏิบัติตาม อยู่ตราบใด พระรัตนตรัย คุ้มครองได้ ไม่ภัยพาล

จงมีพระ ที่ใจเถิด ล้ำเลิศนัก แม้มารยักษ์ ก็ภักดี มิหักหาญ

มีเมตตา ปราณี สุนทรธารณ จึงมีการ อยู่เย็น เป็นสุขดี

อันตัวข้า นี้ไม่มา หาศิษย์แล้ว มีดวงแก้ว ธรรมบูชา ให้แล้วนี้

หากศิษย์พบ ธรรมใด ในธรณี อัญชลี รวมกันได้ ใช้บูชา

แต่รู้ว่า มันไม่มี ในที่ไหน ทั้งคนพระ ล้วนบุญหด หมดวาสนา

ไม่ทำตาม ศีล สมาธิ ปัญญา จะรักษา พุทธศาสน์ไว้ ได้อย่างไร

มือสิบนิ้ว ประนมตั้ง หลังพุทธบาท พระธรรมศาสน์ พุทธพจน์ กำหนดหมาย

อรหันต์สงฆ์ ทรงไว้ ที่ในใจ ขอโพยภัย อย่าได้มี มาบีทา

ให้อยู่ครบ จนจบ ห้าพันปี ตามกรณี พุทธทำนาย ไร้ปัญหา

ขอสาธุ สาธุ เถิดพระเจ้าข้า พร้อมด้วย จิต กาย วาจา ข้ากล่าวเอยฯ

จากหนังสือพุทธสาสน์ โดยขวัญเมือง เรืองรอง พ.ศ. ๒๕๓๘

(อยู่วัดฝึกความอดทนอย่างมาก...ร้อนขามากกกก เดินเท้าเปล่าบนพื้นหิน T^T บุญแรงงงง 5555 ++)

คืนก่อนวันกฐินมีการจุดพลุบูชา มูลค่า 2 แสนบาท
คนที่ไม่รู้ธรรมะอะไรก็หาว่าวัดเอาพลุมาจุดเล่น...หารู้ไม่ว่านั่นแน่ะเขาจุดเพื่อเป็นพุทธบูช่า
บูชาธรรม...หากจุดประทัดก็ได้แค่เสียง แต่ถ้าเป็นพลุคนข้างนอกก็จะได้เห็นด้วย
ธรรมะของหลวงปู่สรวงนั้นจะต้องโด่งดังด้วยและก็สวยด้วย
และเงินที่ใช้ก็เป็นของลูกศิษย์ที่ปรารถนาบุญและคนที่เป็นเจ้าของบริษัททำพลุเขาก็ร่วมบุญด้วย
หาใช่เงินวัดแต่อย่างใด

ดังนั้นหากใครอยากจะโด่งดังและมีชื่อเสียงก็ขอให้ทำบุญด้วยพลุ

และทำกิจการงานอะไรก็ควรทำบุญด้วยสิ่งเหล่านั้น..เพื่อเป็นการหนุนนำ
อย่างคุณวัลลภเจ้าของข้าวหงษ์ทองนี่ก็ทำบุญด้วยการส่งข้าวมาที่วัดเดือนละกระสอบ มาหลายปีแล้ว
หรือคนที่ทำกิจการอะลูมิเนียมประตูหน้าต่าง/สีทาบ้านก็ทำบุญด้วยสิ่งเหล่านี้เพื่อหนุนนำกิจการงานของตน

ตักบาตรเทโว ทางวัดเตรียมของไว้ 1000 ชุดก็หมด
วัดนี้บุญไม่มีตกหล่นเลย...ไปเห็นมากับตา...
อย่างข้าวสารที่เป็นถุงเล็กๆที่ได้จากการตักบาตรเทโวก็จะเอามาหุงรวมกัน
ปลากระป๋องหลากหลายยี่ห้อก็เอามาทำยำปลากระป๋องแล้วนำมาถวายเป็นสังฆทานในวันต่อๆไป
จนกว่าจะหมดของ

ที่วัดมีสังฆทานทุกวัน...จะมีคนโอนเงินมาเป็นเจ้าภาพสังฆทานเลี้ยงพระทั้งวัดวันละ 3500 บาท
บางวันมีเจ้าภาพเป็น 10 คน..แต่เงินนอกจากจะเป็นการทำบุญอาหารสังฆทานแล้วยังเอาไปเป็นกัปปิยภัณฑ์ของที่วัดด้วย เฉพาะค่าไฟของที่วัดเดือนนึงก็ประมาณ 4 หมื่นบาท

ที่วัดกำหนดจัดงาน 3 วันติดต่อกันคือ
วันออกพรรษา-วันรุ่งขึ้นก็ตักบาตรเทโว-วันรุ่งขึ้นอีกวันก็ทอดกฐิน
มีลูกศิษย์อยากให้ทอดกฐินตรงกับเสาร์-อาทิตย์จะได้มาได้
แต่ว่ามีปัญหาตรงที่จัดงานออกพรรษาแล้วก็ต้องมารออีกหลายวันกว่าจะทอดกฐิน
คนที่เขามาจากที่ไกลๆ ก็ต้องกลับก่อน เสียโอกาสที่จะอยู่ทำบุญ
พระอาจารย์สมใจก็เลยกำหนดให้จัดงาน 3 วันติดต่อกันอย่างนี้ทุกปี..ทำให้เหนื่อยครั้งเดียวไปเลย
คราวนี้ใครจะมาได้ไม่ได้ก็แล้วแต่บุญ

ย้ำกันอีกที

ยอดเงินกฐินปีนี้ 11,111,111 บาท....^0^

ปีนี้อัดบุญกฐินของที่วัดไปเยอะเหมือนกัน...แม้ว่าจะผ่านมาเป็นอาทิตย์ๆ แล้วแต่ก็ยังอิ่มใจอยู่
เพราะว่าเงินกฐินปีนี้ เอาไปสร้างอาคารสังฆภัตตาหาร
จะได้บุญหลายเด้งซึ่งก็คือทั้งกฐินและวิหาร...ได้ทั้งตึกเลยไม่ว่าจะเป็นโรงครัว ห้องน้ำ หอฉัน สวนหย่อม
โรงรถ(เอาไว้จอดรถของคนที่มาปฏิบัติธรรมที่วัด ไม่ต้องไปจอดตากแดดตากฝน)

กฐินที่วัดนี้ไม่ให้ใครจองเป็นเจ้าภาพ...เป็นกฐินสามัคคี
จะมีก็เพียงแค่คนที่เป็นประธานที่เป็นตัวแทนถวายผ้าเท่านั้น
หลวงปู่สรวงต้องการให้ศิษย์ทุกคนได้บุญด้วยกัน...จะทำบุญร้อย..พัน..แสนบาทก็เป็นเจ้าของผ้าด้วยกันทุกคน
เพราะถ้ามีคนจอง...ของคนอื่นๆ จะเป็นบริวารกฐินทั้งหมด

ด้วยอานุภาพคุณพระรัตนตรัย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ คุณบิดา-มารดา คุณครูบาอาจารย์
ด้วยบุญบารมีที่ข้าพเจ้าสร้างและด้วยอธิษฐานบารมี
บุญกุศลที่ข้าพเจ้าได้ทำเอาไว้ดีแล้วในวันที่ 14 -15 ตค 2554 นี้
บุญกุศลทั้งหมดทั้งหลายเหล่านี้ ข้าพเจ้าขอแบ่งบุญให้กับผู้ที่ได้อ่านเรื่องราวนี้
และส่งบุญไปยังพี่น้องชาวไทยที่ประสบอุทกภัย
ขอให้ท่านจงได้รับบุญของข้าพเจ้าด้วยเทอญ....

ขอเชิญชมภาพทั้งหมดได้ที่

https://picasaweb.google.com/108547565457630251377/142554

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...แกงจืดผักกาดดองซี่โครงหมู...ชมพู่เขียวอัมพันธ์

2011-10-09T03:07:00.000-07:00

อลังการพิธีถวายมหาสังฆทาน 4 กันยายน 2554 อาคารใหม่ สวนอัมพร

2011-10-02T07:06:00.000-07:00

ความอัศจรรย์แห่งการแบ่งบุญ

2011-10-02T07:05:00.000-07:00

ต้นแบบดอกไม้ทองคำ เพื่อบูชาพระเจดีย์ที่อินเดีย

2011-10-02T01:51:00.001-07:00

ต้นแบบ ดอกบัว-ดอกกุหลาบทองคำที่จะเอาไปบูชาพระเจดีย์ งานฝีมือประณีต ชิ้นละ 14000 บาท
บริษัทนี้ทำ http://www.pranda.com

เผื่อใครอยากจะทำบุญเลียบแบบท่านชฎิลเศรษฐี ผู้มีภูเขาทองคำผุดขึ้นหลังบ้าน

ชฎิลเศรษฐี เจ้าของภูเขาทองคำสูง 80 ศอก ตอนที่ 1

ชฎิลเศรษฐี เจ้าของภูเขาทองคำสูง 80 ศอก ตอนที่ 2 ภูเขาทองนั้นเกิดเพื่อท่านชฎิลและบุตรชายคนเล็ก

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ผัดผักโสภณ...ส้มเช้ง...สายไหม

2011-10-02T01:45:00.000-07:00

ภาพหลวงปู่สรวงวัดถ้ำขวัญเมือง อ.สวี จ.ชุมพร

2011-10-02T01:39:00.000-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ผัดพริกกุ้งสะตอ...ส้มซันควิก

2011-09-24T07:00:00.000-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...แกงจืดมะระหมูสับยัดไส้วุ้นเส้น...ทุเรียนทอด

2011-09-18T07:08:00.000-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...น้ำตกหมู...ส้มตำไทย

2011-09-10T07:38:00.001-07:00

วิธีสอนลูกให้มีความรับผิดชอบต่อสังคม

2011-09-06T23:35:00.000-07:00

ทันโลก ทันธรรม
ตอน วิธีสอนลูกให้มีความรับผิดชอบต่อสังคม

สอนลูกให้มีความรับผิดชอบต่อสังคม

ปัจจุบันเราจะเห็นปัญหาเยาวชน อยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่นยกพวกตีกัน หรือว่า การลักเล็กขโมยน้อย แล้วจะมีวิธีการดูแลอย่างไร เด็กคนหนึ่งจะดีได้ควรได้รับการปลูกฝังอย่างไร ผู้เป็นพ่อแม่ควรเข้ามาศึกษากัน

สอนลูกอย่างไรให้รับผิดชอบต่อสังคม

สิ่งที่สังคมคาดหวังกับ “คนดี” นั้นมีอะไรบ้าง

คุณลักษณะอันพึงประสงค์ 5 ประการ คือ

1. ความซื่อสัตย์
2. มีจิตสาธารณะ
3. รักความเป็นธรรม
4. มีความรับผิดชอบ
5. ชีวิตพอเพียง

ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดี ส่งเสริมให้ได้เรียนรู้ในเรื่องของประวัติศาสตร์ บุคคลต้นแบบ เราลองมาดูว่า..ฝรั่งเขามีมุมมองต่อเรื่องนี้อย่างไรบ้าง

ที่ โรงพยาบาลแบรดลี่ย์ (Bradley Hospital) ซึ่งเป็นโรงพยาบาลแม่และเด็ก ได้สรุปไว้ว่า ถ้าจะให้เด็กเกิดความรับผิดชอบต่อสังคมต้อง มอบหมายงานบ้านให้ทำ (ซึ่งเป็นงานบ้านเท่าที่กำลังความสามารถของเด็กจะทำได้)

ช่วยกันเก็บผ้าเข้าตู้

โดยเบื้องต้นต้องสอนให้รู้ ความหมาย งานบ้านนั้น ทำไปเพื่ออะไร เพราะงานบ้าน คือการสร้าง Sense ดังนี้
1. Sense of Contribution สร้างความรู้สึกแบ่งปัน คือเด็กได้ช่วยเหลือครอบครัว
2. Sense of accomplishment คือ เกิดความสำเร็จในงาน
3. Sense of proud เกิดความภาคภูมิใจในตัวเอง นำมาซึ่งการยอมรับนับถือตนเอง (self-respect) และในการยอมรับนับถือตนเองนั้น จะสามารถเชื่อมโยงไปสู่ ความสุขในชีวิต และ สุขภาพจิตที่ดีของเด็กด้วย

เพราะฉะนั้นเด็กที่มี AQ* และ EQ** อยู่ในระดับสูงๆ นั้น มาจากการที่เด็กยอมรับนับถือตัวเอง (self-respect)

สอนเด็กทำงานบ้าน

การให้เด็กไปทำงานบ้านนั้น คือ การเชื่อมโยง (Connection) ระหว่างเด็ก กับ ผู้ปกครอง

แต่เนื่องจาก “งานบ้าน” เป็นงานที่น่าเบื่อ การที่จะให้เด็กยอมทำงานบ้านนั้น ในขั้นแรก

คือ ทัศนคติ (Attitude) ของพ่อแม่ที่มีต่องานบ้าน ซึ่งพ่อแม่ต้องเข้าใจก่อนว่า “งานบ้าน” นั้น เป็นเครื่องมือการสอนที่ทรงประสิทธิภาพมาก (Effective teaching tool) และเป็นเครื่องมือที่หาได้ง่าย ซึ่งงานบ้านนั้นสอนให้เรียนรู้ถึง

1. การเชื่อมความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างคนในครอบครัว
2. การสอนให้เด็กรู้จักสร้างความรับผิดชอบให้เกิดขึ้นในสังคม

ศิลปะการสอนงานบ้านให้เด็กรู้สึกสนุก
1. ชมและเชียร์ทำให้เกิดบรรยากาศ สนุกสนาน
2. หากมีผิดพลาดก็สอนให้รู้จัก “การให้อภัย” เช่นจานตกแตก ก็อย่าไปดุเด็ก แต่ให้ใช้โอกาสนี้สอนให้เด็กเรียนรู้ และสร้างประสบการณ์ภายในที่ดีของเด็ก เพราะจิตของเด็กนั้น เหมือนผ้าขาว มันมีค่ามากกว่าจานที่แตกหลายเท่านัก จานแตกก็ซื้อใหม่ได้ แต่คุณค่าทางใจของเด็กที่กำลังจะพัฒนาเพื่อโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพเป็น สิ่งที่พ่อแม่ควรให้ความสำคัญอย่างที่สุด

ช่วยงานบ้านผู้ปกครองเด็กจะภูมิใจว่าได้เป็น "ส่วนหนึ่ง" ของครอบครัว

เพราะว่าเราทำงาน (บ้าน) ร่วมกัน..

หากจะผิดพลาดอะไรไปบ้าง เสียหายบ้าง เช่นเด็กทำจานแตก เราต้องดูแลคนของเราก่อน ไม่ใช่ไปดูที่สิ่งของก่อน สิ่งของนั้นไม่ตายก็หาซื้อใหม่ได้ แต่..คนและจิตใจของคนนี้ซื้อไม่ได้ หากเราสร้างให้เขามีความรับผิดชอบต่อสังคม มีความรับผิดชอบต่อครอบครัว ให้เขารู้สึกว่า พ่อแม่เห็นเขาเป็นส่วนหนึ่ง เพียงแค่สอนเขาเมื่อเกิด ความเสียหายจากการกระทำของเขาว่า ไม่เป็นไร แต่คราวหลังให้ระมัดระวังหน่อยแล้วกัน ด้วยวาจาแห่งรักและปรารถนาดี เด็กจะเกิดการเรียนรู้ และสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ จะฝังอยู่ในจิตใจเขา ซึ่งมีค่ามากกว่าจานที่แตกไปแล้วมากมายนัก

การให้รางวัลแก่เด็กจะดีหรือไม่?
ไม่ควรเลย...อย่าไปให้เงินค่าขนม เนื่องจากการให้ทำงานบ้านเป็นการสร้างความรับผิดชอบต่อสังคม แล้ว เงินนั้นมันจะทำลายไปทุกอย่างหมดเลย ทำให้เห็นว่า การจะทำอะไรนั้นสุดท้ายต้องได้รางวัลตอบแทน ซึ่งผิดวัตถุประสงค์

Call Center ที่รับปรึกษา การฝึกเด็กทำงานบ้าน : 4014321000 Bradley Hospital ประเทศอเมริกา

ในทางธรรมะ การฝึกคนๆ หนึ่งนั้น ควรยึดหลักธรรม “มรรคมีองค์ 8” ตั้งแต่เบื้องต้น จนหมดกิเลสเข้านิพพาน

หากมรรคมีองค์8 เปรียบเสมือนต้นไม้ 1 ต้น

1. สัมมาทิฏฐิ – ความเห็นถูก ก็เปรียบได้กับรากของต้นไม้ ถ้ารากดูดซับสิ่งที่เป็นพิษ ทุกอย่างที่ออกมาเป็นพิษหมด
ปลูกฝังสัมมาทิฏฐิได้อย่างไร...

1.1 เล่านิทาน กฎแห่งกรรม (kama law) ให้ลูกฟัง ซึ่งหาชมได้จาก โรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน, ชาดกธรรมบท พ่อแม่ควรเร่งศึกษาแล้วนำไปเล่าให้ลูกฟัง ตัวพ่อแม่เองก็จะได้ประโยชน์ไปด้วย เด็กๆ ยิ่งฟังยิ่งลงลึก ไม่ต้องกลัวว่าจะเล็กเกินที่จะเรียนรู้ในเรื่องดังกล่าว สิ่งนี้เป็นการปลูกฝังความคิดที่ดีลงในใจเด็ก เรื่องความกตัญญู หาอ่านได้จาก 24กตัญญู-จีน นอกจากเล่าให้ลูกฟังแล้วต้อง ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีด้วย

1.2 การสร้างนิสัยโดย ฝึกการใช้ “ปัจจัย 4” อาหาร (มารยาทในวงอาหาร) เครื่องนุ่งห่ม (แต่งกายให้เหมาะสมกาลเทศะ สะอาดและเป็นระเบียบ) ที่อยู่อาศัย (ทำความสะอาดเก็บของให้เรียบร้อย) และยารักษาโรค (อิริยาบถ 4 เดิน ยืน นั่ง นอน ในท่าที่ถูกทาง จะได้ไม่ป่วย)

1.3 ให้ลูกฝึกเป็นอาสาสมัครช่วยงานวัด หรืองานอาสาอะไรก็ได้ (เพื่อสร้างจิตสำนึกต่อส่วนรวม จะได้ในเรื่องการเข้าสังคม)

2. สัมมาสังกัปโป – มีความคิดถูก (ลำต้น) ไม่หมกมุ่นเรื่องกาม มองการณ์ไกล ไม่หุนหันพลันแล่น ไม่ใช่อยากทำอะไรก็ทำ เช่น พาลูกไปดูชีวิตในสวนสัตว์ ว่าถ้าหากเรารังแกสัตว์อย่างนี้ ครอบครัวจะกระทบกระเทือนอย่างไร ฝึกให้เป็นคนคิดถึงจิตใจผู้อื่นไม่อาฆาต ไม่เบียดเบียนใคร
3. สัมมาวาจา – การพูดถูก (กิ่ง)
4. สัมมากัมมันตะ – การทำการงานถูกต้อง (ใบ)
5. สัมมาอาชีวะ – เลี้ยงชีพถูกต้อง (ดอก)
6. สัมมาวายามะ – ความเพียรชอบ ให้กำลังใจลูกจะได้ทำดียิ่งๆ ขึ้นไป
7. สัมมาสติ – สติชอบ
8. สัมมาสมาธิ(Meditation) – สมาธิชอบ

สติ-สมาธิ

ฝึกลูกให้สวดมนต์ นั่งสมาธิ (ก่อนนอน หรือช่วงเวลาว่าง)

ครอบครัวสุขสันต์

พ่อแม่นั้นจะเป็น ดั่ง ปฏิมากร ที่สร้างสรรค์ชีวิตน้อยๆ ให้เติบโตและหยัดยืนอยู่ในสังคมได้อย่างสง่างาม รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ทั้งยังมีความรับผิดชอบต่อสังคมและส่วนรวม ลูกจะเป็นอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับพ่อแม่ เพราะลูกที่ดี คือปฏิมากรรมชั้นยอดของพ่อและแม่ ไปไหนใครก็ชม พ่อแม่ก็จะชื่นใจมิรู้คลาย..

ที่มา
http://www.dmc.tv/pages/top_of_week/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%98%E0%B8%B5%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81-%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9C%E0%B8%B4%E0%B8%94%E0%B8%8A%E0%B8%AD%E0%B8%9A-%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%84%E0%B8%A1.html

บรรยากาศงานมหาสังฆทาน 4 กันยายน 2554 สวนอัมพร

2011-09-05T20:45:00.000-07:00

สู้แล้วตาย ดีกว่าตายไปโดยไม่เคยสู้

2011-08-29T05:18:00.000-07:00

ไม่มีนิสัยเสียใดที่แก้ไม่ได้ อยู่ที่แก้ง่ายหรือยากต่างหาก เริ่มต้นที่ว่า อยากแก้นิสัยเสียนี้หรือไม่

2011-08-29T05:10:00.000-07:00

หนทางยิ่งขรุขระ การไปถึงจุดหมายยิ่งน่าจดจำ

2011-08-29T05:08:00.000-07:00

ไม่มีความมืดใดคงอยู่ตลอดกาล

2011-08-29T05:06:00.000-07:00

เรียนรู้ที่จะอยู่กับการเปลี่ยนแปลง และพร้อมรับการเปลี่ยนแปลง

2011-08-29T05:04:00.000-07:00

เรียนรู้ที่จะอยู่กับการเปลี่ยนแปลง และพร้อมรับการเปลี่ยนแปลง

หากไม่มีกลางคืน หิ่งห้อยคงไม่สามารถเปล่งแสงแสนสวยออกมาให้เราชม หากไม่มีอุปสรรค เราก็คงไม่มีวันใช้ขีดความสามารถของเราถึงที่สุด

2011-08-29T05:02:00.000-07:00

หากไม่มีกลางคืน หิ่งห้อยคงไม่สามารถเปล่งแสงแสนสวยออกมาให้เราชม
หากไม่มีอุปสรรค เราก็คงไม่มีวันใช้ขีดความสามารถของเราถึงที่สุด

คนจำนวนมากไปไม่ถึงความฝัน มิใช่เพราะพวกเขาอ่อนด้อยกว่าคนอื่น หากเพราะพวกเขาทิ้งความอดทนไว้กลางทางต่างหาก

2011-08-29T05:00:00.000-07:00

คนจำนวนมากไปไม่ถึงความฝัน มิใช่เพราะพวกเขาอ่อนด้อยกว่าคนอื่น
หากเพราะพวกเขาทิ้งความอดทนไว้กลางทางต่างหาก

คุณยังไม่สามารถมีความสุขได้จริงๆ หากยังอิจฉาความสุขของคนอื่น

2011-08-29T04:59:00.001-07:00

เรียนรู้ที่จะรับคำวิพากษ์เช่นเดียวกับคำชม เพราะคำวิพากษ์ก็เหมือนยาขม ใช้เป็นกระจกเงาสะท้อนตัวเองได้

2011-08-29T04:57:00.001-07:00

จงใช้เพื่อนเป็นที่ปรึกษา ไม่ใช่ให้นำทาง

2011-08-29T04:56:00.001-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...เยื่อไผ่ตุ๋นยาจีน...พุทราจีน

2011-08-27T06:34:00.001-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ผัดถั่วลันเตาหวานกุ้งแป๊ะก๊วย..องุ่นไข่ปลา...ลำไยเบญจรงค์...นมกล้วย

2011-08-25T21:46:00.000-07:00

ขอเชิญทุกท่านร่วมพิธีถวายมหาสังฆทานครั้งยิ่งใหญ่ ประจำปี 2554 ในวันอาทิตย์ที่ 4 กันยายน 2554 ณ อาคารใหม่ สวนอัมพร

2011-08-18T21:09:00.000-07:00

ขอเชิญทุกท่านร่วมพิธีถวายมหาสังฆทานครั้งยิ่งใหญ่ ประจำปี 2554 ในวันอาทิตย์ที่ 4 กันยายน 2554 ณ อาคารใหม่ สวนอัมพร

กลับมาอีกครั้ง!… กับงานพิธีถวายมหาสังฆทานครั้งยิ่งใหญ่ที่สามารถต้อนรับผู้ปรารถนาบุญและ ต้องการทำบุญอย่างถูกต้องตามที่พระพุทธองค์ได้ทรงสั่งสอนไว้ ได้กว่าสามพันคนเป็นประจำทุกปี ทุกท่านจะได้ร่วมกันน้อมถวายอาหารชั้นเลิศเป็นจำนวนมาก ซึ่งทางมูลนิธิพิสูจน์ธรรมได้คัดสรรอาหารคาวหวานแต่ละชนิดจากแหล่งที่ดีที่ สุดในโลก พร้อมกับการประดับตกแต่งอาหารอย่างละเอียดงดงาม อีกทั้งยังมีพิธีบูชาทานอย่างยิ่งใหญ่ด้วยขบวนผู้แต่งกายชุดเทวดานางฟ้าที่ สวยสดงดงาม พร้อมด้วยการต้อนรับและการบูชาหมู่สงฆ์อย่างสุดปราณีตตามแบบสมัยพุทธกาล ความประทับใจที่ได้มาร่วมงานในครั้งนี้จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของท่านไป อีกนานแสนนาน

ผู้ที่ศึกษาธรรมะมาเป็นอย่างดี จะทราบถึงความยิ่งใหญ่ของบุญแห่งการถวายสังฆทาน โปรดคลิกข้อความด้านล่าง เพื่ออ่านต่อในหัวข้อที่น่าสนใจดังต่อไปนี้

อยากทำบุญกับพระอรหันต์จะทำอย่างไร ท่านจะได้รู้วิธีการถวายทานที่ได้บุญเทียบเท่ากับการถวายแด่พระอรหันต์ โดยที่ท่านไม่จำเป็นต้องเสาะแสวงหาพระอรหันต์อีกต่อไป
วิธีการถวายสังฆทานที่ถูกต้อง เพราะ การถวายสังฆทานที่ไม่ถูกต้อง นอกจากจะได้บุญน้อยแล้ว ยังทำให้ตายแล้วกลายเป็นเปรตได้อีกด้วย จึงเป็นเรื่องที่ควรระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง

คุณสมบัติของผู้เข้าร่วมพิธีถวายมหาสังฆทาน

ต้องเป็นผู้ปรารถนาบุญ และต้องการทำบุญอย่างถูกต้องตรงตามพระไตรปิฎกฉบับหลวงของไทย
ต้องเป็นผู้ที่สามารถปฏิบัติตามกฎระเบียบของงานได้

กฎระเบียบที่สำคัญ ได้แก่

การลงทะเบียนหน้างาน: ขอให้ท่านมาลงทะเบียนก่อนเวลา เพราะท่านที่มาถึงงานหลังเวลา 09.00 น. ไม่ว่าจะสำรองที่นั่งล่วงหน้าแล้วหรือไม่ จะถูกพิจารณาให้นั่งในโซนหลังสุด
การแต่งกาย: แต่งกายสุภาพเรียบร้อย โดยสวมเสื้อมูลนิธิพิสูจน์ธรรม หรือเสื้อสีขาว หรือชุดสุภาพ งดการนุ่งสั้น
ในขณะที่มีพิธีสงฆ์ และช่วงที่ท่านอาจารย์ษิริพงศ์ อัครศรียุกต์ขึ้นกล่าว

ห้ามพูดคุยกับบุคคลข้างเคียงโดยเด็ดขาด
ปิดเสียงโทรศัพท์และงดการใช้โทรศัพท์ทุกกรณี ไม่ว่าจะเป็นการพูดคุย การส่งข้อความ และการใช้งาน Smart Phone ทุกรูปแบบ เช่น การใช้งานอินเตอร์เน็ต การถ่ายภาพ การเล่นเกมส์ ฯลฯ
งดการถ่ายภาพ/ถ่ายวีดีโอ และบันทึกเสียงในช่วงดังกล่าว เนื่องจากเป็นการรบกวนผู้อื่น
นั่งอย่างสุภาพเรียบร้อย ไม่นั่งไขว่ห้าง หรือแกว่งเท้า

4. ช่วงที่มีการแบ่งบุญ

ท่านสามารถโทรศัพท์หาคนรู้จักของท่าน เพื่อรับฟังการแบ่งบุญพร้อมๆ กันได้ โดยเมื่อมีผู้รับสายแล้วให้ท่านหยุดการพูดคุยทันที และงดใช้การเปิดลำโพงโทรศัพท์ (Loud Speaker) โดยเด็ดขาด เพื่อไม่เป็นการรบกวนผู้อี่น

หมายเหตุ: สมาชิกมูลนิธิพิสูจน์ธรรมที่มีบัตรประจำตัวแล้ว โปรดติดบัตรของท่านเพื่อมาร่วมในงาน

ข้อแนะนำในการปฏิบัติตนในงาน

การนำอาหารมาร่วมถวายทาน (ควรมาถึงงานในระหว่างเวลา 07.00 น. – 08.00 น.)

โปรดนำภาชนะมาเอง เนื่องจากมูลนิธิฯ มีภาชนะไม่เพียงพอแก่ผู้ร่วมบุญทุกท่าน และเมื่อใช้งานเสร็จแล้ว โปรดนำภาชนะของท่านมาทำความสะอาด และนำกลับด้วยตนเอง โดยที่ทางมูลนิธิฯ จะไม่รับผิดชอบความเสียหายหรือการสูญหายของภาชนะของท่าน
โปรดจัดอาหารใส่ภาชนะด้วยตนเองและซีลพลาสติกปิดอาหารอย่างเรียบร้อย ภายในบริเวณที่มูลนิธิฯ กำหนดไว้ให้ และโปรดรักษาความสะอาดของสถานที่ หรือเพื่อความสะดวก ควรจัดอาหารและตกแต่งให้สวยงามมาจากที่บ้าน
เพื่อบุญแห่งการถวายทานอย่างปราณีตของท่าน โปรดจัดและตกแต่งถาดอาหารของท่านอย่างสวยสดงดงาม

คลิกเพื่อชมตัวอย่างการประดับตกแต่งอาหาร

นำอาหารที่จัดเตรียมแล้ว มาวางในจุดที่มูลนิธิฯ กำหนด เพื่อรอการประเคน โดยจะต้องจัดเตรียมให้เสร็จเรียบร้อยก่อน 09.00 น.

2. การรับประทานอาหารกลางวัน

กรุณาเข้าคิวตักอาหารด้วยตนเอง เนื่องจากท่านจะได้ตักอาหารให้เพียงพอแก่การรับประทานของท่าน และไม่ควรตักเผื่อผู้อื่น
ไม่อนุญาตให้ผู้มาร่วมงานตักอาหารใส่ถุงหรือภาชนะส่วนตัวโดยเด็ดขาด ยกเว้นเจ้าหน้าที่จะประกาศเปลี่ยนแปลงเท่านั้น

** หมายเหตุ ผู้ที่ไม่ปฏิบัติตามกฏระเบียบ จะถูกพิจารณาให้ย้ายโซนที่นั่ง หรือให้อยู่ภายนอกงาน

กำหนดการพิธีถวายมหาสังฆทาน

07.00 น. – 08.45 น. ลงทะเบียนหน้างาน

08.45 น. – 09.15 น. พิธีกรกล่าวต้อนรับ และอาจารย์ษิริพงศ์ อัครศรียุกต์ ประธานในพิธี กล่าวเปิดงาน

09.15 น. – 11.00 น. พิธีถวายมหาสังฆทาน

11.00 น. – 12.30 น. รับประทานอาหารกลางวันร่วมกัน

12.30 น. – 14.00 น. อาจารย์ษิริพงศ์ อัครศรียุกต์ ประธานในพิธี กล่าวปิดงาน และพิธีแบ่งบุญอันยิ่งใหญ่

เสร็จสิ้นพิธี

การสำรองที่นั่งล่วงหน้า

ท่านที่สำรองที่นั่งล่วงหน้า และมาติดต่อเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนด้วยตนเองภายในเวลา 09.00 น. จะได้รับสิทธิให้นั่งในโซนหน้าของงาน โดยเรียงลำดับที่นั่งตามลำดับการผ่านประตูเข้างาน

กำหนดรับสำรองที่นั่งล่วงหน้า: ตั้งแต่วันนี้ จนถึง วันพุธที่ 31 สิงหาคม 2554

จำนวนที่นั่งในงาน: 3,000 ที่นั่ง

ขั้นตอนการสำรองที่นั่ง:

1. เข้ามาที่ http://siripong.net แล้วคลิกที่หัวข้อ “ลงทะเบียนสำรองที่นั่งล่วงหน้า” เพื่อร่วมงานถวายมหาสังฆทาน’ 54 (โปรดอ่านกฎระเบียบและข้อแนะนำในการปฏิบัติตนในงานก่อน)

2. พิมพ์ชื่อและนามสกุลที่ถูกต้องตามบัตรประจำตัวประชาชนของท่าน พร้อมทั้งเบอร์ติดต่อและอีเมลล์ ลงในแบบฟอร์ม

3.เมื่อกดปุ่ม “ส่งข้อมูล” แล้ว โปรดตรวจชื่อและนามสกุล (ย่อ) ของท่านในตารางรายชื่อในวันถัดไป และจดหมายเลขอ้างอิง Ref.xxxx ซึ่งทุกท่านจะต้องใช้ควบคู่กับบัตรประชาชน เพื่อมาลงทะเบียนและรับบัตรหน้างาน

การแสดงผลตารางรายชื่อ

ท่านที่ส่งข้อมูลในระหว่าง 00.01 น. ถึง 24.00 น. ของวันนี้ ท่านสามารถตรวจรายชื่อของท่านในเวลา 10.00 น.ของวันรุ่งขึ้น
การส่งข้อมูลที่ไม่ถูกต้อง เช่นใช้ภาษาอังกฤษ หรือชื่อเล่นในการสำรองที่นั่ง ระบบจะไม่ทำการบันทึกชื่อดังกล่าวและจะไม่แสดงผลในตารางรายชื่ออีกด้วย

กรณีที่ท่านหารายชื่อของตนเองไม่พบ กรุณาแจ้งร้องเรียนเข้ามาที่ช่อง Comment ที่อยู่ด้านล่างสุดของหน้านี้ และรอการตอบกลับ โดยที่ท่านไม่จำเป็นต้องส่งข้อมูลซ้ำอีกครั้ง และกรุณาแจ้งร้องเรียนภายใน 2 วัน นับจากวันที่ท่านส่งข้อมูลสำรองที่นั่ง หากเลยกำหนดแล้ว ระบบจะไม่รับผิดชอบข้อมูลที่สูญหายของท่าน และท่านจะไม่สามารถร้องเรียนได้อีก

** หมายเหตุ

โปรดแจ้งชื่อของผู้ที่สามารถมาร่วมงานได้จริงเท่านั้น !
เด็กที่อายุต่ำกว่า 12 ปี และผู้ปกครองของเด็กทุกท่าน จะถูกจัดให้นั่งในโซนที่นั่งส่วนหลังเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อความเรียบร้อยของพิธี
สำหรับงานมหาสังฆทานในครั้งนี้ ทางมูลนิธิฯ งดการรับสำรองที่นั่ง และงดการรับตรวจสอบรายชื่อผู้สำรองที่นั่ง ทั้งทางโทรศัพท์ ,แฟ็กซ์ และอีเมลล์
สำหรับท่านที่ไม่สะดวกในการสำรองที่นั่งทางอินเตอร์เน็ต ทางมูลนิธิพิสูจน์ธรรมจะอำนวยความสะดวกแก่ท่าน โดยให้ท่านนำบัตรประจำตัวประชาชนมาให้เจ้าหน้าที่เพื่อช่วยกรอกข้อมูลทาง อินเตอร์เน็ตให้แก่ท่าน ในวันเสาร์ ที่มูลนิธิพิสูจน์ธรรม
กรณีที่ท่านต้องการแจ้งยกเลิกการสำรองที่นั่ง โปรดระบุชื่อและนามสกุลท่านลงในช่อง Comment ที่อยู่ด้านล่างสุดของหน้านี้ และระบุด้วยว่า ” แจ้งยกเลิกการสำรองที่นั่ง” หมดเขตการแจ้งยกเลิก 31 ส.ค. นี้

ขั้นตอนการลงทะเบียนหน้างาน

สำหรับผู้ที่แจ้งชื่อ-นามสกุลเพื่อสำรองที่นั่งล่วงหน้าแล้ว

แสดงบัตรประจำตัวประชาชนของ ท่านแก่เจ้าหน้าที่โต๊ะลงทะเบียน (ไม่สามารถใช้บัตรอื่น ยื่นแทนบัตรประจำตัวประชาชนได้)พร้อมแจ้งหมายเลขอ้างอิงของท่าน (Ref.xxxx) และรับบัตรผ่านประตู (ซึ่งมิใช่หมายเลขที่นั่ง) ซึ่งจะมีเลขตรงกับหมายเลขอ้างอิงของท่าน
ยื่นบัตรผ่านประตูให้กับเจ้าหน้าที่หน้าประตู ซึ่งเจ้าหน้าที่จะจัดให้ท่านนั่งในโซนหน้าตามลำดับผู้เข้างานก่อน-หลัง โดยจะไม่มีการเว้นที่ว่าง เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย

**หมายเหตุ ท่านควรดูตารางรายชื่อผู้สำรองที่นั่งล่วงหน้าทางเว็บไซต์และจดหมายเลขอ้างอิง (Ref.xxxx) มาจากที่บ้าน มิฉะนั้นท่านอาจได้รับการบริการที่ล่าช้า เนื่องจากท่านต้องมาตรวจสอบหมายเลขอ้างอิงของท่านที่บอร์ดประชาสัมพันธ์หน้างานก่อนนั่นเอง

** ท่านไม่สามารถโอนสิทธิหมายเลขอ้างอิงของท่าน ให้แก่ผู้อื่นได้

สำหรับผู้ที่ไม่ได้สำรองที่นั่งล่วงหน้า

รับแบบฟอร์มได้ที่เจ้าหน้าที่
กรอกแบบฟอร์มให้ครบถ้วน แล้วนำมาส่งให้เจ้าหน้าที่ ที่โต๊ะ “ไม่ได้สำรองที่นั่ง” และรับบัตรผ่านประตู (ซึ่งมิใช่หมายเลขที่นั่ง)
ยื่นบัตรผ่านประตูให้กับเจ้าหน้าที่หน้าประตู ซึ่งเจ้าหน้าที่จะจัดให้ท่านในโซนหลัง ตามลำดับผู้เข้างานก่อน-หลัง โดยจะไม่มีการเว้นที่ว่าง เพื่อความเป็นระเบียบเรียบร้อย

ท่านที่มาถึงหน้างานหลังเวลา 09.00 น. ไม่ว่าจะสำรองที่นั่งล่วงหน้าแล้วหรือไม่ จะถูกพิจารณาให้นั่งในที่นั่งโซนหลังสุด ขอให้ทุกท่านมาลงทะเบียนก่อนเวลา

ท่านที่ประสงค์จะร่วมเป็นเจ้าภาพถวายมหาสังฆทานกับมูลนิธิพิสูจน์ธรรม สามารถโอนเงินเข้ามาได้ที่

บัญชีออมทรัพย์ ธนาคารกสิกรไทย สาขาถนนราชพฤกษ์ (ปตท.ประดับดาว)

ชื่อบัญชี “มูลนิธิพิสูจน์ธรรม เพื่อสังฆทาน” เลขที่บัญชี 655-2-05976-8

เมื่อโอนแล้ว กรุณาแฟ๊กซ์ใบ Pay in พร้อมเขียนชื่อ-สกุล เบอร์โทร. และระบุว่า “ร่วมบุญมหาสังฆทาน 4 ก.ย.54” มาที่เบอร์ 02-961-7316 หรือส่งอีเมลล์มาที่ pisoodthampr@gmail.com

หากท่านต้องการรับใบอนุโมทนาบัตร (สำหรับยอดทำบุญ 100 บาทขึ้นไปเท่านั้น) โปรดระบุความประสงค์ลงในแฟ็กซ์หรืออีเมลล์ของท่านด้วย และมารับใบอนุโมทนาบัตรได้ที่เจ้าหน้าที่ ในช่วงหลังการรับประทานอาหารกลางวัน

ท่านที่ปรารถนาจะร่วมบุญด้วยการสมัครเป็นเจ้าหน้าที่อาสา (พิเศษ)

เพื่อช่วยงานพิธีถวายมหาสังฆทาน สามารถแจ้งความประสงค์ได้ที่

081-808-6796 หรือ 02-961-7318

(หมดเขตรับสมัคร วันพุธ ที่ 31 สิงหาคม 2554)

สอบถามเพิ่มเติมได้ที่ มูลนิธิพิสูจน์ธรรม ( จันทร์-เสาร์ เวลา 08:00 – 17:00 น. )

โทร: 081-808-6796, 086-978-9379, 02-961-7318 แฟ็กซ์: 02-961-7316 pisoodthampr@gmail.com

ลงทะเบียนสำรองที่นั่งล่วงหน้า เพื่อร่วมพิธีถวายมหาสังฆทานประจำปี 2554

http://siripong.net/preregister/

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ข้าวยำสมุนไพร

2011-08-06T06:52:00.000-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...Coca Cola Cherry

2011-08-01T02:27:00.000-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ราดหน้าหมูหมัก

2011-07-30T05:43:00.001-07:00

เอาบุญมาฝากถวาย...พัดลม...กระติกน้ำร้อนไฟฟ้า

2011-07-28T01:27:00.001-07:00

ทั้งหมด4,148บาท (กระติกน้ำร้อน TOSHIBA 2,290 บาท + พัดลมHatari 1,858 บาท) #สังฆทาน มีส่วนในบุญด้วยกัน

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ราดหน้าทะเล

2011-07-23T06:49:00.001-07:00

ตักบาตรหนังสือดีครั้งที่ 10 บูชาพระบรมสารีริกธาตุ บริจาคโลหิต”เนื่องในวันอาสาฬหบูชา พฤหัสบดีที 14 กรกฏาคม 2554 หน้าตึกอัมรินทร์พลาซ่า

2011-07-17T21:16:00.001-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...หมูสามชั้นผัดพริกขิง...ลิ้นจี่กิมเจ็ง

2011-07-09T07:20:00.001-07:00

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ขนุนแดงอรุ่น...กะเพราปลาหมึก

2011-07-03T08:44:00.000-07:00

ดูก่อนอานนท์ เราตถาคตจักไม่ทะนุถนอมเลย เหมือนช่างหม้อทะนุถนอมภาชนะดินเหนียวที่ยังดิบๆ ฉะนั้น เราตถาคตจักบำราบเอาบำราบเอา ผู้ใดหนักแน่นเป็นสาระ ผู้นั้น

2011-06-26T20:04:00.000-07:00

อรรถกถา คันธารชาดก

พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภเภสัชชสันนิธิการสิกขาบท สิกขาบทว่าด้วยการทำการสะสมเภสัช แล้วจึงตรัสเรื่องนี้ มีคำเริ่มต้นว่า หิตฺวา คามสหสฺสานิ ดังนี้.
ก็เรื่องเกิดขึ้นแล้วที่กรุงราชคฤห์. ความพิสดารว่า
เมื่อท่านปิลินทวัจฉะไปพระราชวังเพื่อปล่อยคนตระกูลผู้รักษาอาราม แล้วสร้างปราสาททองถวายพระราชาด้วยกำลังฤทธิ์ คนทั้งหลายเลื่อมใสพากันส่งเภสัชทั้ง ๕ ไปถวายพระเถระ. ท่านแจกจ่ายเภสัชเหล่านั้นแด่บริษัท แต่บริษัทของท่านมีมาก พวกเขาเก็บของที่ได้ๆ มาไว้เต็มกระถางบ้าง หม้อบ้าง ถลกบาตรบ้าง.
คนทั้งหลายเห็นเข้าพากันยกโทษว่า สมณะเหล่านี้มักมาก เป็นผู้รักษาคลังภายใน.
พระศาสดาทรงสดับความเป็นไปนั้นแล้ว จึงทรงบัญญัติสิกขาบทว่า ก็แลเภสัชที่เป็นของควรลิ้มของ ภิกษุผู้เป็นไข้เหล่านั้นใดดังนี้เป็นต้น ตรัสว่า
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัณฑิตสมัยก่อน เมื่อพระพุทธเจ้ายังไม่เสด็จอุบัติ บวชเป็นนักบวชในลัทธิภายนอก แม้รักษาเพียงศีล ๕ ก็ไม่เก็บก้อนเกลือไว้ เพื่อประโยชน์ในวันรุ่งขึ้น
ส่วนเธอทั้งหลายบวชในศาสนาที่นำออกจากทุกข์เห็นปานนี้ เมื่อพากันทำการสะสมอาหารไว้ เพื่อประโยชน์แก่วันที่ ๒ วันที่ ๓ ชื่อว่าทำสิ่งที่ไม่สมควร แล้วทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก ดังต่อไปนี้ :-

ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์ทรงเป็นโอรสของพระเจ้าคันธาระในคันธารรัฐ เสด็จเถลิงถวัลย์ราชสมบัติ โดยพระราชบิดาทิวงคตแล้ว ทรงครองราชย์โดยธรรม. แม้ในมัชฌิมประเทศ พระเจ้าวิเทหะก็ทรงครองราชย์ในวิเทหรัฐ. พระราชาทั้ง ๒ พระองค์นั้นทรงเป็นพระสหายที่ไม่เคยเห็นกัน แต่ก็ทรงมีความคุ้นเคยกันอย่างมั่นคง.
คนสมัยนั้นมีอายุยืนดำรงชีวิตอยู่ได้ถึง ๓ แสนปี. ดังนั้นในวันอุโบสถกลางเดือน พระเจ้าคันธาระก็ทรงสมาทานศีลเป็นครั้งคราว แล้วเสด็จไปประทับบนพระบวรบัลลังก์ภายในชั้นที่โอ่โถง ทรงตรวจดูโลกธาตุด้านทิศตะวันออกทางสีหปัญชรที่เปิดไว้ ตรัสถ้อยคำที่ประกอบด้วยธรรมแก่เหล่าอำมาตย์
ขณะนั้น พระราหูได้บดบังดวงจันทร์เต็มดวง เหมือนกระโดดโลดเต้นไปในท้องฟ้า แสงจันทร์อันตรธานหายไป. อำมาตย์ทั้งหลายไม่เห็นแสงพระจันทร์ จึงทูลพระราชาถึงภาวะที่ดวงจันทร์ถูกราหูยึดไว้
พระราชาทรงทอดพระเนตรพระจันทร์ ทรงพระดำริว่า พระจันทร์นี้เศร้าหมองอับแสงไปเพราะสิ่งเศร้าหมองที่จรมา. แม้ข้าราชบริพารนี้ก็เป็นเครื่องเศร้าหมองสำหรับเราเหมือนกัน แต่การที่เราจะเป็นผู้หมดสง่า ราศรีเหมือนดวงจันทร์ที่ถูกราหูยึดไว้นั้น ไม่สมควรแก่เราเลย.
เราจักละราชสมบัติออกบวช เหมือนดวงพระจันทร์สัญจรไปในท้องฟ้าที่บริสุทธิ์ฉะนั้น จะมีประโยชน์อะไรด้วยผู้อื่นที่เราตักเตือนแล้ว เราจักเป็นเสมือนผู้ไม่ข้องอยู่ด้วยตระกูลและหมู่คณะ ตักเตือนตัวเองเท่านั้นเที่ยวไป นี้เป็นสิ่งที่เหมาะสำหรับเรา แล้วทรงมอบราชสมบัติให้แก่เหล่าอำมาตย์ด้วยพระดำรัสว่า
ท่านทั้งหลายจงพากันแต่งตั้งผู้ที่ท่านทั้งหลายต้องประสงค์ให้เป็นพระราชาเถิด.
พระราชาในคันธารรัฐนั้นทรงสละราชสมบัติ เสด็จออกทรงผนวชเป็นฤๅษี ยังฌานและอภิญญาให้เกิดขึ้นแล้ว ทรงเอิบอิ่มด้วยความยินดีในฌาน สำเร็จการอยู่ในท้องถิ่นดินแดนหิมพานต์.
ฝ่ายพระเจ้าวิเทหะตรัสถามพวกพ่อค้าทั้งหลายว่า พระราชาพระสหายของเราสบายดีหรือ?
ทรงทราบว่า พระองค์เสด็จออกทรงผนวชแล้ว ทรงดำริว่า เมื่อสหายของเราทรงผนวชแล้ว เราจักทำอย่างไรกับราชสมบัติ แล้วจึงทรงสละราชสมบัติในมิถิลนครกว้างยาว ๗ โยชน์ คลังที่เต็มเพียบอยู่ในหมู่บ้าน ๑๖,๐๐๐ หมู่บ้าน ในวิเทหรัฐประมาณ ๓๐๐ โยชน์และหญิงฟ้อน ๑๖,๐๐๐ นาง ไม่ทรงคำนึงถึงพระราชโอรส และพระราชธิดา เสด็จสู่ท้องถิ่นดินแดนหิมพานต์ทรงผนวชแล้ว เสวยผลไม้ตามที่มี ประทับอยู่ไม่เป็นประจำเที่ยวสัญจรไป.
ทั้ง ๒ ท่านนั้นประพฤติพรตและอาจาระสม่ำเสมอ ภายหลังได้มาพบกันแต่ก็ไม่รู้จักกัน ชื่นชมกันประพฤติพรตและอาจาระสม่ำเสมอกัน.
ครั้งนั้น วิเทหดาบสทำการอุปัฏฐากท่านคันธารดาบส ในวันเพ็ญวันหนึ่ง เมื่อท่านทั้งสองนั้นนั่งกล่าวกถาที่ประกอบด้วยธรรมกัน ณ ควงไม้ต้นใดต้นหนึ่ง พระราหูบดบังดวงจันทร์ ที่ลอยเด่นอยู่ท้องฟ้า.
ท่านวิเทหดาบสคิดว่า แสงพระจันทร์หายไป เพราะอะไรหนอ จึงมองดูเห็นพระจันทร์ถูกราหูยึดไว้ จึงเรียนถามว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ อะไรหนอนั่น ได้บดบังพระจันทร์ทำให้หมดรัศมี.
ท่านคันธารดาบสตอบว่า ดูก่อนอันเตวาสิก นี้ชื่อว่า ราหูเป็นเครื่องเศร้าหมองอย่างหนึ่งของพระจันทร์ ไม่ให้พระจันทร์ส่องแสงสว่าง แม้เราเห็นดวงจันทร์ถูกราหูบังแล้ว คิดว่า ดวงจันทร์ที่บริสุทธิ์นี้ ก็กลายเป็นหมดแสงไป เพราะเครื่องเศร้าหมองที่จรมา
ราชสมบัตินี้ก็เป็นเครื่องเศร้าหมองแม้สำหรับเรา เราจักบวชอยู่จนกระทั่งราชสมบัติจะไม่ทำให้เราอับแสง เหมือนราหูบังดวงจันทร์ แล้วทำดวงจันทร์ที่ถูกราหูบังนั่นเองให้เป็นอารมณ์ ทอดทิ้งราชสมบัติใหญ่หลวงบวชแล้ว.
วิเทหดาบสถามว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ ท่านเป็นพระเจ้าคันธาระหรือ?
คันธารดาบส ถูกแล้ว ผมเป็นพระเจ้าคันธาระ.
วิ. ข้าแต่ท่านอาจารย์ กระผมเองก็ชื่อว่า พระเจ้าวิเทหะ ในมิถิลนครในวิเทหรัฐ พวกเราเป็นสหายที่ยังไม่เคยเห็นกันมิใช่หรือ?
คัน. ก็ท่านมีอะไรเป็นอารมณ์ จึงออกบวช?
วิ. กระผมได้ทราบว่าท่านบวชแล้ว คิดว่า ท่านคงได้เห็นคุณมหันต์ของการบวชแน่นอน จึงทำท่านนั่นแหละให้เป็นอารมณ์ แล้วสละราชสมบัติออกบวช.
ตั้งแต่นั้นมา ดาบสทั้ง ๒ นั้นสมัครสมานกันชื่นชมกันเหลือเกิน เป็นผู้มีผลไม้เท่าที่หาได้เป็นโภชนาหาร ท่องเที่ยวไป. ก็แหละทั้ง ๒ ท่านอยู่ด้วยกัน ณ ที่นั้นมาเป็นเวลานาน จึงพากันลงมาจากป่าหิมพานต์ เพื่อต้องการลิ้มรสเค็มรสเปรี้ยว ลุถึงชายแดนตำบลหนึ่ง. คนทั้งหลายเลื่อมใสในอิริยาบถของท่าน ถวายภิกษารับปฏิญญาแล้ว พากันสร้างที่พักกลางคืนเป็นต้นให้ท่านอยู่ในป่า แม้ในระหว่างทางก็พากันสร้างบรรณศาลาไว้ในที่ๆ มีน้ำสะดวกเพื่อต้องการให้ท่านทำภัตกิจ ท่านพากันเที่ยวภิกขาจารที่บ้านชายแดนนั้นแล้ว นั่งฉันที่บรรณศาลาหลังนั้นแล้ว จึงไปที่อยู่ของตน.
คนแม้เหล่านั้นเมื่อถวายอาหารท่าน บางครั้งก็ถวายเกลือใส่ลงในบาตร บางคราวก็ห่อใบตองถวาย บางคราวก็ถวายอาหารที่มีรสไม่เค็มเลย.
วันหนึ่ง พวกเขาได้ถวายเกลือจำนวนมากในห่อใบตองแก่ท่านเหล่านั้น. วิเทหดาบสถือเอาเกลือไปด้วย เวลาภัตกิจของพระโพธิสัตว์ก็ถวายจนพอ ฝ่ายตนเองก็หยิบเอาประมาณพอควร ที่เกินต้องการก็ห่อใบตองแล้วเก็บไว้ที่ต้นหญ้า ด้วยคิดว่า จักใช้ในวันที่ไม่มีเกลือ
อยู่มาวันหนึ่ง เมื่อได้อาหารจืด ท่านวิเทหดาบสถวายภาชนะภิกษาแก่ท่านคันธาระแล้ว นำเกลือออกมาจากระหว่างต้นหญ้าแล้วกล่าวว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ นิมนต์ท่านรับเกลือ.
คันธารดาบสถามว่า วันนี้คนทั้งหลายไม่ได้ถวายเกลือ ท่านได้มาจากไหน?
วิ. ข้าแต่ท่านอาจารย์ ในวันก่อนคนทั้งหลายได้ถวายเกลือมาก กระผมจึงเก็บเกลือที่เกินความต้องการไว้ด้วยตั้งใจว่า จักใช้ในวันที่อาหารมีรสจืด.
พระโพธิสัตว์จึงต่อว่า วิเทหดาบสว่า โมฆบุรุษเอ๋ย ท่านละทิ้งวิเทหรัฐประมาณ ๓ ร้อยโยชน์มาแล้ว ถึงความไม่มีกังวลอะไร บัดนี้ยังเกิดความทะยานอยากในก้อนเกลืออีกหรือ
เมื่อจะตักเตือน ท่านจึงได้กล่าวคาถาที่ ๑ ว่า :-
ท่านละทิ้งหมู่บ้านที่บริบูรณ์ ๑๖,๐๐๐ หมู่ และคลังที่เต็มด้วยทรัพย์มาแล้ว บัดนี้ยังจะทำการสะสมอยู่อีก.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โกฏฺฐาคารานิ ได้แก่ คลังทองคลังเงินคลังแก้ว มีแก้วมณีและแก้วมุกดาเป็นต้น ทั้งคลังผ้า และคลังข้าวเปลือก.
บทว่า ผีตานิ ความว่า เต็มแล้ว.
บทว่า สนฺนิธินฺทานิ กุพฺพสิ ความว่า บัดนี้ ท่านยังจะทำการสะสมเพียงเกลือ ด้วยคิดว่า จักใช้พรุ่งนี้ จักใช้วันที่ ๓.

วิเทหดาบสถูกตำหนิอยู่อย่างนี้ ทนคำตำหนิไม่ได้ กลายเป็นปฏิปักษ์ไป เมื่อจะแย้งว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ ท่านไม่เห็นโทษของตัวเอง เห็นแต่โทษของผมอย่างเดียว ท่านดำริว่า เราจะประโยชน์อะไรด้วยคนอื่นที่ตักเตือนเรา เราจักเตือนตัวเราเอง ทอดทิ้งราชสมบัติออกบวชแล้ว แต่วันนี้ เหตุไฉน ท่านจึงตักเตือนผม
จึงได้กล่าวคาถาที่ ๒ ว่า :-
ท่านละทิ้งที่อยู่คือคันธารรัฐ หนีจากการปกครอง ในราชธานีที่มีทรัพย์พอเพียงแล้ว บัดนี้ ยังจะปกครองในที่นี้อีก.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปสาสนิโต ความว่า จากการตักเตือนและการพร่ำสอน.
บทว่า อิธ ทานิ ความว่า เหตุไฉน บัดนี้ท่านจึงตักเตือนในที่นี้ คือในป่าอีก.

พระโพธิสัตว์ได้ฟังคำนั้นแล้ว ได้กล่าวคาถาที่ ๓ ว่า :-
ดูก่อนท่านวิเทหะ เรากล่าวธรรมะความจริง เราไม่ชอบอธรรม ความไม่จริง เมื่อเรากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ บาปก็ไม่เปรอะเปื้อนเรา.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ธมฺมํ ได้แก่ สภาวะความเป็นเอง คือเหตุที่บัณฑิตทั้งหลาย มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ทรงพรรณนาสรรเสริญแล้ว.
บทว่า อธมฺโม เม น รุจฺจติ ความว่า ธรรมดา อธรรมไม่ใช่สภาวะความเป็นเอง เราก็ไม่ชอบใจแต่ไหนแต่ไรมา.
บทว่า น ปาปมุปลิมฺปติ ความว่า เมื่อเรากล่าวสภาวะนั่นเองหรือเหตุนั่นแหละอยู่ ขึ้นชื่อว่าบาปจะไม่ติดอยู่ในใจ.
ธรรมดา การให้โอวาทนี้เป็นประเพณีของพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระสาวก และโพธิสัตว์ทั้งหลาย. ถึงคนพาลจะไม่รับเอาโอวาทที่ท่านเหล่านั้นให้แล้ว แต่ผู้ให้โอวาทก็ไม่มีบาปเลย.
เมื่อจะแสดงอีก จึงกล่าวคาถาว่า :-
ผู้มีปัญญา คนใดมักชี้โทษมักพูดบำราบ
คนควรมองให้เหมือนผู้บอกขุมทรัพย์
ควรคบบัณฑิตเช่นนั้น เพราะว่า
เมื่อคบบัณฑิตเช่นนั้น จะมีแต่ความดีไม่มีความชั่ว
คนควรตักเตือน ควรพร่ำสอนและควรห้ามเขาจากอสัตบุรุษ
เพราะเขาจะเป็นที่รักของเหล่าสัตบุรุษ
ไม่เป็นที่รักของเหล่าอสัตบุรุษ.

วิเทหดาบสฟังถ้อยคำของพระโพธิสัตว์นั้นแล้ว กล่าวว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ บุคคลแม้เมื่อกล่าวถ้อยคำที่อิงประโยชน์ ก็ไม่ควรกล่าวกระทบเสียดแทงผู้อื่น ท่านกล่าวคำหยาบคายมาก เหมือนโกนผมด้วยมีดโกนไม่คมแล้ว
จึงกล่าวคาถาที่ ๔ ว่า :-
คนอื่นได้รับความแค้นเคือง เพราะคำพูดอย่างใดอย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าคำนั้นจะมีประโยชน์มาก บัณฑิตก็ไม่ควรพูด.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า เยนเกนจิ ความว่า ด้วยเหตุ แม้ประกอบด้วยธรรม.
บทว่า ลภติ รุปฺปนํ ความว่า ได้รับความกระทบกระทั่ง ความแค้นเคือง คือความเดือดดาล.
บทว่า นตํ ภาเสยฺย มีเนื้อความว่า เพราะฉะนั้น บุคคลไม่ควรกล่าววาจา ที่เป็นเหตุให้ประทุษร้ายบุคคลอื่นนั้น ที่มีประโยชน์มาก คือแม้ที่อิงอาศัยประโยชน์ตั้งมากมาย.

ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์จึงกล่าวคาถาที่ ๕ แก่วิเทหดาบสนั้นว่า :-
ผู้ถูกตักเตือน จะแค้นเคืองหรือไม่แค้นเคืองก็ตามเถิด หรือจะเขี่ยทิ้งเหมือนโปรยแกลบทิ้งก็ตาม เมื่อเรากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ ขึ้นชื่อว่า บาปย่อมไม่เปรอะเปื้อนเรา.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กามํ ความว่า โดยส่วนเดียว.
มีคำอธิบายว่า บุคคลผู้ทำกรรมไม่สมควร เมื่อถูกตักเตือนว่า ท่านทำกรรมไม่สมควรแล้ว จะโกรธโดยส่วนเดียวก็ตาม หรือไม่โกรธก็ตาม.
อีกอย่างหนึ่ง เขาจะเขี่ยทิ้งเหมือนกำแกลบหว่านทิ้งก็ตาม แต่ว่าเมื่อเรากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ ขึ้นชื่อว่าบาปย่อมไม่มี.
ก็แหละพระโพธิสัตว์ ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว ได้ดำรงอยู่ในข้อปฏิบัติที่สมควรแก่โอวาทของพระสุคตนี้ ว่า
ดูก่อนอานนท์ เราตถาคตจักไม่ทะนุถนอมเลย เหมือนช่างหม้อทะนุถนอมภาชนะดินเหนียวที่ยังดิบๆ ฉะนั้น เราตถาคตจักบำราบเอาบำราบเอา ผู้ใดหนักแน่นเป็นสาระ ผู้นั้นก็จักดำรงอยู่ได้.
เมื่อจะตักเตือนวิเทหดาบสอีกเพื่อแสดงให้เห็นว่า ท่านตักเตือนบำราบแล้ว ตักเตือนบำราบอีก จึงรับบุคคลทั้งหลายผู้เช่นกับภาชนะดินที่เผาสุกแล้วไว้ เหมือนช่างหม้อเคาะดูแล้วเคาะดูอีก ไม่รับเอาภาชนะดินที่ยังดิบไว้ รับเอาเฉพาะภาชนะดินที่เผาสุกแล้วเท่านั้นไว้ ฉะนั้น ดังนี้แล้ว
จึงได้กล่าวคาถา ๒ คาถาไว้ว่า :-
ถ้าสัตว์เหล่านี้ไม่มีปัญญาของตนเอง
หรือวินัยที่ศึกษาดีแล้วไซร้
คนจำนวนมากก็จะเที่ยวไป
เหมือนกระบือตาบอดเที่ยวไปในป่า ฉะนั้น
แต่เพราะเหตุที่ธีรชนบางเหล่า
ศึกษาดีแล้วในสำนักอาจารย์
ฉะนั้น ธีรชนผู้มีวินัยที่ได้แนะนำแล้ว
จึงมีจิตตั้งมั่นเที่ยวไปอยู่.

คาถานี้มีเนื้อความว่า
ดูก่อนสหายวิเทหะ เพราะว่า ถ้าหากสัตว์เหล่านี้ไม่มีปัญญา หรือไม่มีวินัยคืออาจารบัญญัติ ที่ศึกษาดีแล้ว เพราะอาศัยเหล่าบัณฑิตผู้ให้โอวาทไซร้ เมื่อเป็นเช่นนี้คนเป็นอันมาก ก็จะเป็นเช่นท่าน เที่ยวไปเหมือนกระบือตาบอด ไม่รู้ที่ที่เป็นที่โคจรหรืออโคจร มีสิ่งที่น่ารังเกียจหรือไม่มีสิ่งที่น่ารังเกียจ เที่ยวไปในพงหญ้าและเถาวัลย์เป็นต้น
แต่เพราะเหตุที่ สัตว์บางพวกในโลกนี้ที่ปราศจากปัญญาของตน ศึกษาดีแล้วด้วยอาจารบัญญัติในสำนักอาจารย์ เพราะฉะนั้น สัตว์เหล่านั้นชื่อว่ามีวินัยที่แนะนำแล้ว เพราะตนเป็นผู้ที่อาจารย์แนะนำแล้ว ด้วยวินัยที่เหมาะสม คือเป็นผู้มีจิตตั้งมั่นแล้ว ได้แก่เป็นผู้มีจิตเป็นสมาธิ เที่ยวไป ดังนี้.
ด้วยคาถานี้ ท่านคันธารดาบสแสดงคำนี้ไว้ว่า จริงอยู่ คนนี้เป็นคฤหัสถ์ ก็ศึกษาสิกขาที่สมควรแก่ตระกูลของตน เป็นบรรพชิตก็ศึกษาสิกขาที่สมควรแก่บรรพชิต
อธิบายว่า
ฝ่ายคฤหัสถ์เป็นผู้ศึกษาดีใน กสิกรรมและโครักขกรรม เป็นต้น ที่เหมาะสมแก่ตระกูลของตนแล้วเที่ยว ก็จะเป็นผู้มีความเป็นอยู่สมบูรณ์ มีใจมั่นคง เที่ยวไป.
ส่วนบรรพชิตเป็นผู้ศึกษาดีในอาจาระ มีการก้าวไปข้างหน้า และการถอยกลับเป็นต้น และในอธิสีลสิกขา อธิจิตสิกขา และอธิปัญญาสิกขาทั้งหลายที่เหมาะสมแก่บรรพชิต ที่น่าเลื่อมใสแล้ว ก็เป็นผู้ปราศจากความฟุ้งซ่าน มีจิตตั้งมั่นเที่ยวไป.
เพราะว่า ในโลกนี้ :-
ความเป็นพหูสูต ๑ วินัยที่ศึกษาดีแล้ว ๑ วาจาที่เป็นสุภาษิต ๑ สามอย่างนี้เป็นมงคลอันสูงสุด ดังนี้.

วิเทหดาบสได้ฟังคำนั้นแล้ว ไหว้ขอขมาพระมหาสัตว์ว่า ข้าแต่ท่านอาจารย์ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอท่านจงตักเตือน จงพร่ำสอนเราเถิด เรากล่าวกะท่าน เพราะความเป็นผู้ไม่มีความยับยั้งใจโดยกำเนิด ขอท่านจงให้อภัยแก่เราเถิด.
ท่านทั้งสองนั้นอยู่สมัครสมานกันแล้ว ได้พากันไปป่าหิมพานต์อีกนั่นแหละ ณ ที่นั้น พระโพธิสัตว์ได้บอกกสิณบริกรรมแก่วิเทหดาบส ท่านสดับแล้วยังอภิญญาและสมาบัติให้เกิดขึ้น ทั้งสองท่านนั้นเป็นผู้มีฌานไม่เสื่อมแล้ว ได้เป็นผู้มีพรหมโลก เป็นที่ไปในเบื้องหน้า.

พระศาสดา ครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแล้ว ทรงประชุมชาดกไว้ว่า
วิเทหราชาในครั้งนั้น ได้แก่ พระอานนท์ ในบัดนี้
ส่วนคันธารราชา ได้แก่ เราตถาคต ฉะนี้แล.

จบ อรรถกถาคันธารชาดกที่ ๑

ที่มา
http://www.84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=27&i=1043

หากมีคนใดที่พูดชี้โทษให้ ควรมองผู้นั้นเหมือนผู้ชี้บอกขุมทรัพย์

2011-06-26T19:58:00.000-07:00

อรรถกถา ขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ปัณฑิตวรรคที่ ๖ ๖. บัณฑิตวรรควรรณนา
๑. เรื่องพระราธเถระ [๖๐]
ข้อความเบื้องต้น พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเชตวัน ทรงปรารภท่านพระราธะ ตรัสพระธรรมเทศนานี้ว่า "นิธีนํว ปวตฺตารํ" เป็นต้น.
ราธพราหมณ์ซูบผอมเพราะไม่ได้บวช ได้ยินว่า พระราธะนั้น ในเวลาเป็นคฤหัสถ์ ได้เป็นพราหมณ์ตกยากอยู่ในกรุงสาวัตถี. เขาคิดว่า "เราจักเลี้ยงชีพอยู่ในสำนักของภิกษุทั้งหลาย" ดังนี้แล้ว ไปสู่วิหาร ดายหญ้า กวาดบริเวณ ถวายวัตถุมีน้ำล้างหน้าเป็นต้น อยู่ในวิหารแล้ว. ภิกษุทั้งหลายได้สงเคราะห์เธอแล้วก็ตาม, แต่ก็ไม่ปรารถนาจะให้บวช. เขาเมื่อไม่ได้บวช จึงซูบผอมแล้ว.
ราธพราหมณ์มีอุปนิสัยพระอรหัต ภายหลังวันหนึ่ง พระศาสดาทรงตรวจดูสัตวโลกในเวลาใกล้รุ่ง ทอดพระเนตรเห็นพราหมณ์นั้นแล้ว ทรงใคร่ครวญอยู่ว่า "เหตุอะไรหนอ?" ดังนี้แล้ว ทรงทราบว่า "ราธพราหมณ์จักเป็นพระอรหันต์"
ในเวลาเย็น เป็นเหมือนเสด็จเที่ยวจาริกไปในวิหาร เสด็จไปสู่สำนักของ

พราหมณ์ แล้วตรัสถามว่า "พราหมณ์ เธอเที่ยวทำอะไรอยู่?" เขากราบทูลว่า "ข้าพระองค์ทำวัตรปฏิวัตรแก่ภิกษุทั้งหลายอยู่ พระเจ้าข้า."
พระศาสดา. เธอได้การสงเคราะห์จากสำนักของภิกษุเหล่านั้นหรือ?
พราหมณ์. ได้พระเจ้าข้า, ข้าพระองค์ได้แต่เพียงอาหาร, แต่ท่านไม่ให้ข้าพระองค์บวช.
พระสารีบุตรเป็นผู้กตัญญูกตเวที พระศาสดารับสั่งให้ประชุมภิกษุสงฆ์ในเพราะเรื่องนั้นแล้ว ตรัสถามความนั้นแล้ว ตรัสถามว่า "ภิกษุทั้งหลาย ใครๆ ระลึกถึงคุณของพราหมณ์นี้ได้ มีอยู่บ้างหรือ?" พระสารีบุตรเถระกราบทูลว่า "พระเจ้าข้า ข้าพระองค์ระลึกได้, เมื่อข้าพระองค์เที่ยวบิณฑบาตอยู่ในกรุงราชคฤห์ พราหมณ์นี้ให้คนถวายภิกษาทัพพีหนึ่งที่เขานำมาเพื่อตน, ข้าพระองค์ระลึกถึงคุณของพราหมณ์นี้ได้."
เมื่อพระศาสดาตรัสว่า "สารีบุตร ก็การที่เธอเปลื้องพราหมณ์ผู้มีอุปการะอันกระทำแล้วอย่างนี้จากทุกข์ ไม่ควรหรือ?" ท่านกราบทูลว่า "ดีละ พระเจ้าข้า, ข้าพระองค์จักให้เขาบวช" จึงให้พราหมณ์นั้นบวชแล้ว.
พราหมณ์บวชแล้วเป็นคนว่าง่าย อาสนะที่สุดแห่งอาสนะในโรงฉันย่อมถึงแก่ท่าน, ท่านลำบากอยู่ด้วยอาหารวัตถุมีข้าวยาคูและภัตเป็นต้น. พระเถระพาท่านหลีกไปสู่ที่จาริกแล้ว, กล่าวสอน พร่ำสอนท่านเนืองๆ ว่า "สิ่งนี้ คุณควรทำ, สิ่งนี้ คุณไม่ควรทำ" เป็นต้น. ท่านได้เป็นผู้ว่าง่าย มีปกติรับเอาโอวาทโดยเคารพแล้ว, เพราะฉะนั้น เมื่อท่านปฏิบัติตามคำที่พระเถระพร่ำสอนอยู่ โดย ๒-๓ วันเท่านั้น ก็ได้บรรลุพระอรหัตแล้ว. พระเถระพาท่านไปสู่สำนักพระศาสดา ถวายบังคมนั่งแล้ว.
ลำดับนั้น พระศาสดาทรงทำปฏิสันถารกะท่านแล้ว ตรัสว่า "สารีบุตร อันเตวาสิกของเธอเป็นผู้ว่าง่ายแลหรือ?"
พระเถระ. อย่างนั้น พระเจ้าข้า เธอเป็นผู้ว่าง่ายเหลือเกิน เมื่อโทษไรๆ ที่ข้าพระองค์แม้กล่าวสอนอยู่ ไม่เคยโกรธเลย.
พระศาสดา. สารีบุตร เธอเมื่อได้สัทธิวิหาริกเห็นปานนี้ จะพึงรับได้ประมาณเท่าไร?
พระเถระ. ข้าพระองค์พึงรับได้แม้มากทีเดียว พระเจ้าข้า.
พวกภิกษุสรรเสริญพระสารีบุตรและพระราธะ ภายหลังวันหนึ่ง พวกภิกษุสนทนากันในโรงธรรมว่า "ได้ยินว่า พระสารีบุตรเถระเป็นผู้กตัญญูกตเวที ระลึกถึงอุปการะสักว่าภิกษาทัพพีหนึ่ง ให้พราหมณ์ตกยากบวชแล้ว; แม้พระราธเถระก็เป็นผู้อดทนต่อโอวาท ย่อมได้ท่านผู้ควรแก่การให้โอวาทเหมือนกันแล้ว."
พระศาสดาทรงแสดงอลีนจิตตชาดก พระศาสดาทรงสดับกถาของภิกษุเหล่านั้นแล้ว ตรัสว่า "ภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในบัดนี้เท่านั้น, ถึงในกาลก่อน สารีบุตรเป็นผู้กตัญญูกตเวทีเหมือนกัน" ดังนี้แล้ว เพื่อจะประกาศความนั้น จึงตรัส อลีนจิตตชาดก^๑- ในทุกนิบาตนี้ ให้พิสดารว่า :-
"เสนาหมู่ใหญ่อาศัยเจ้าอลีนจิตตกุมาร ร่าเริงทั่วกันแล้ว
ได้ให้ช้างจับพระเจ้าโกศลทั้งเป็น ผู้ไม่พอพระทัยด้วยราชสมบัติ,
ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยนิสัยอย่างนี้ เป็นผู้มีความเพียรอันปรารภแล้ว
เจริญกุศลธรรมอยู่, เพื่อบรรลุธรรมเป็นแดนเกษมจากโยคะ พึง
บรรลุธรรมเป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวงโดยลำดับ."
ได้ยินว่า ช้างตัวหนึ่งเที่ยวไปตัวเดียว รู้อุปการะที่พวกช่างไม้ทำแล้วแก่ตน โดยภาวะคือทำเท้าให้หายโรค แล้วให้ลูกช้างตัวขาวปลอด ในครั้งนั้น ได้เป็นพระสารีบุตรเถระแล้ว.
____________________________
^๑- ขุ. ชา. เล่ม ๒๗/ข้อ ๑๖๑; อรรถกถา ขุ. ชา. เล่ม ๒๗/ข้อ ๑๖๑.
ภิกษุควรเป็นผู้ว่าง่ายอย่างพระราธะ พระศาสดา ครั้นตรัสชาดกปรารภพระเถระอย่างนั้นแล้ว ทรงปรารภพระราธเถระ ตรัสว่า "ภิกษุทั้งหลาย ธรรมดาภิกษุควรเป็นผู้ว่าง่ายเหมือนราธะ, แม้อาจารย์ชี้โทษกล่าวสอนอยู่ ก็ไม่ควรโกรธ อนึ่ง ควรเห็นบุคคลผู้ให้โอวาท เหมือนบุคคลผู้บอกขุมทรัพย์ให้ฉะนั้น"
ดังนี้แล้ว เมื่อจะทรงสืบอนุสนธิแสดงธรรม ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า :-

๑.	นิธีนํว ปวตฺตารํ	ยํ ปสฺเส วชฺชทสฺสินํ
	นิคฺคยฺหวาทึ เมธาวึ	ตาทิสํ ปณฺฑิตํ ภเช
	ตาทิสํ ภชมานสฺส	เสยฺโย โหติ น ปาปิโย.
	บุคคลพึงเห็นผู้มีปัญญาใด ซึ่งเป็นผู้กล่าวนิคคหะ ชี้โทษ
	ว่าเป็นเหมือนผู้บอกขุมทรัพย์ให้, พึงคบผู้มีปัญญาเช่นนั้น
	ซึ่งเป็นบัณฑิต, (เพราะว่า) เมื่อคบท่านผู้เช่นนั้น มีแต่คุณ
	อย่างประเสริฐ ไม่มีโทษที่ลามก.

แก้อรรถ บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นิธีนํ ได้แก่ หม้อแห่งขุมทรัพย์อันเต็มด้วยเงินทองเป็นต้น ซึ่งเขาฝังเก็บไว้ในที่นั้นๆ.
บทว่า ปวตฺตารํ คือ เหมือนอย่างผู้ทำความอนุเคราะห์คนเข็ญใจ ซึ่งเป็นอยู่โดยฝืดเคือง แล้วชักชวนว่า "ท่านจงมา, เราจักชี้อุบายเลี้ยงชีพโดยสะดวกแก่ท่าน" ดังนี้แล้ว นำไปยังที่ขุมทรัพย์แล้ว เหยียดมือออกบอกว่า "ท่านจงถือเอาทรัพย์นี้ เลี้ยงชีพตามสบายเถิด."
วินิจฉัยในบทว่า วชฺชทสฺสินํ
ภิกษุผู้ชี้โทษมี ๒ จำพวก คือ
ภิกษุคอยแส่หาโทษ ด้วยคิดว่า "เราจักข่มภิกษุนั้นด้วยมารยาทอันไม่สมควร หรือด้วยความพลั้งพลาดอันนี้ในท่ามกลางสงฆ์" ดังนี้ จำพวก ๑,
ภิกษุผู้ดำรงอยู่แล้วตามสภาพ ด้วยสามารถแห่งการอุ้มชูด้วยการแลดูโทษนั้นๆ เพื่อประโยชน์จะให้รู้สิ่งที่ยังไม่รู้ เพื่อต้องการจะได้ตามถือเอาสิ่งที่รู้แล้ว เพราะความเป็นผู้ปรารถนาความเจริญแห่งคุณมีศีลเป็นต้นแก่ผู้นั้น จำพวก ๑;
ภิกษุจำพวกหลังนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประสงค์ในบทว่า วชฺชทสฺสินํ นี้.
คนเข็ญใจถูกผู้อื่นคุกคามก็ดี ตีก็ดี ชี้ขุมทรัพย์ให้ว่า "แกจงถือเอาทรัพย์นี้" ย่อมไม่ทำความโกรธ, มีแต่ปราโมทย์อย่างเดียว ฉันใด; เมื่อบุคคลเห็นปานดังนั้น เห็นมารยาทมิบังควรก็ดี ความพลั้งพลาดก็ดี แล้วบอกอยู่, ผู้รับบอกไม่ควรทำความโกรธ ควรเป็นผู้ยินดีอย่างเดียว ฉันนั้น, ควรปวารณาทีเดียวว่า "ท่านเจ้าข้า กรรมอันใหญ่ อันท่านผู้ตั้งอยู่ในฐานะเป็นอาจารย์ เป็นอุปัชฌาย์ของกระผมแล้ว สั่งสอนอยู่กระทำแล้ว, แม้ต่อไป ท่านพึงโอวาทกระผม" ดังนี้.
บทว่า นิคฺคยฺหวาทึ ความว่า ก็อาจารย์บางท่านเห็นมรรยาท อันมิบังควรก็ดี ความพลั้งพลาดก็ดี ของพวกศิษย์มีสัทธิวิหาริกเป็นอาทิแล้ว ไม่อาจเพื่อจะพูด ด้วยเกรงว่า "ศิษย์ผู้นี้อุปัฏฐากเราอยู่ด้วยกิจวัตร มีให้น้ำบ้วนปากเป็นต้นแก่เรา โดยเคารพ ถ้าเราจักว่าเธอไซร้ เธอจักไม่อุปัฏฐากเรา ความเสื่อมจักมีแก่เรา ด้วยอาการอย่างนี้" ดังนี้ ย่อมหาชื่อว่าเป็นผู้กล่าวนิคคหะไม่, เธอผู้นั้นชื่อว่าเรี่ยรายหยากเยื่อลงในศาสนานี้.
ส่วนอาจารย์ใด เมื่อเห็นโทษปานนั้นแล้ว คุกคาม ประฌาม ลงทัณฑกรรม ไล่ออกจากวิหาร ตามสมควรแก่โทษ ให้ศึกษาอยู่. อาจารย์นี้ ชื่อว่าผู้กล่าวนิคคหะ แม้เหมือนอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้า.
สมจริงอย่างนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสคำนี้ไว้ว่า
"ดูก่อนอานนท์ เราจักกล่าวข่มๆ ดูก่อนอานนท์ เราจักกล่าวยกย่องๆ ผู้ใดเป็นสาระ ผู้นั้นจักดำรงอยู่ได้."
บทว่า เมธาวึ คือ ผู้ประกอบด้วยปัญญาอันรุ่งเรืองในธรรม.
บทว่า ตาทิสํ เป็นต้น ความว่า บุคคลพึงคบ คือพึงเข้าไปนั่งใกล้ บัณฑิตเห็นปานนั้น, เพราะเมื่ออันเตวาสิกคบอาจารย์เช่นนั้นอยู่, คุณอย่างประเสริฐย่อมมี โทษที่ลามกย่อมไม่มี คือมีแต่ความเจริญอย่างเดียว ไม่มีความเสื่อมเสีย.
ในที่สุดเทศนา ชนเป็นอันมากบรรลุอริยผลทั้งหลาย มีโสดาปัตติผลเป็นต้น ดังนี้แล.
เรื่องพระราธเถระ จบ.
----------------------

ที่มา
http://www.84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=25&i=16&p=1

ถ้อยคำของมิตรแท้...

2011-06-26T19:51:00.000-07:00

มงคลที่ ๒

คบบัณฑิต - ถ้อยคำของมิตรแท้

ผู้ถูกตักเตือน จะแค้นเคืองหรือไม่แค้นเคืองก็ตามเถิด จะเขี่ยทิ้งเหมือนโปรยแกลบทิ้งก็ตาม เมื่อเขากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ ขึ้นชื่อว่าบาปย่อมไม่เปรอะเปื้อน

การสร้างบารมี เป็นงานที่สำคัญยิ่งของมวลมนุษยชาติ เราเกิดมาในแต่ละภพแต่ละชาติเพื่อบ่มบารมีให้แก่รอบ โดยเดินตามรอยบาทของพระบรมศาสดา มุ่งแสวงหาธรรมกายที่ มีอยู่ภายใน ทำใจหยุดใจนิ่งจนกระทั่งบรรลุถึงจุดหมายปลายทาง คือที่สุดแห่งธรรม แต่ในระหว่างทางที่เราสร้างบารมีอยู่นั้น เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่จะต้องพบเจอกับอุปสรรค

อุปสรรคเหล่านั้น เป็นเพียงเครื่องทดสอบกำลังใจของนักสร้างบารมี หากเราใช้สติปัญญาและขันติธรรม เราย่อมผ่านพ้นอุปสรรคและปัญหาเหล่านั้นไปได้พร้อมกับใจที่ผ่องใส

มีวาระพระบาลีใน คันธารชาดก กล่าวไว้ว่า

"กามํ รุปฺปตุ วา มา วา ภูสํ วา วิกิริยฺยตุ
ธมฺมํ เม ภณมานสฺส น ปาปมุปลิมฺปติ

ผู้ถูกตักเตือน จะแค้นเคืองหรือไม่แค้นเคืองก็ตามเถิด จะเขี่ยทิ้งเหมือนโปรยแกลบทิ้งก็ตาม เมื่อเขากล่าวคำเป็นธรรมอยู่ ขึ้นชื่อว่าบาปย่อมไม่เปรอะเปื้อน"

ผู้มีหัวใจยอดกัลยาณมิตร มี ความปรารถนาดีต่อผู้อื่น เมื่อเห็นข้อบกพร่องของผู้ใดแล้ว มีกำลังใจพอที่จะว่ากล่าวตักเตือน และพูดออกไปด้วยความหวังดี นับว่าเป็นผู้ที่หาได้ยากในโลก คนที่จะทำอย่างนี้ได้ต้องมีจิตใจสูงส่ง ต้องคำนึงถึงประโยชน์ใหญ่เป็นหลัก แม้บางครั้งจะต้องพบกับความไม่พอใจหรือไม่เข้าใจของผู้ที่เราว่ากล่าวตัก เตือน แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือ ใจของผู้ชี้บอกขุมทรัพย์จะต้องยิ่งใหญ่และผ่องใสเสมอ อย่าให้สูญเสียความละเอียดไปอย่างเด็ดขาด เช่นนี้ก็จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล

ส่วนผู้ที่ถูกว่ากล่าวตักเตือน ให้ทำตนประหนึ่งรวงข้าวที่เต็มบริบูรณ์ น้อมรวงลง ไม่ยะโสโอหัง ยอมรับฟังคำเตือนนั้น แม้ว่าบางครั้งเราจะเกิดความรู้สึกที่ไม่พอใจกับคำเตือนนั้น แต่หากบัณฑิตนักปราชญ์ทั้งหลายได้รับฟังคำเตือนของผู้รู้ และน้อมนำมาปฏิบัติตามแล้ว จะทำให้ใจอ่อนโยนควรค่าแก่การประพฤติปฏิบัติธรรม และยังจะส่งผลให้อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

*ในสมัยพุทธกาล ครั้งหนึ่งขณะประทับอยู่ที่วัดพระเชตวันพระบรมศาสดาได้ยกตัวอย่างการสร้าง บารมีของพระองค์มาเล่าให้พระภิกษุทั้งหลายฟัง สาเหตุของการตรัสเรื่องนี้เกิดขึ้นที่เมืองราชคฤห์ ตอนนั้น พระปิลินทวัจฉเถระ พระอริยเจ้าผู้เป็นพุทธสาวกได้ไปที่พระราชวังเพื่อโปรดคนรักษาอาราม แล้วได้สร้างปราสาททองถวายพระราชาด้วยกำลังฤทธิ์ มหาชนต่างพากันเลื่อมใส จึงส่งเภสัชทั้ง ๕ คือ เนยใส เนยข้น น้ำมัน น้ำผึ้ง และน้ำอ้อยไปถวายท่าน พระเถระเป็นผู้ที่ไม่สั่งสมอยู่แล้ว จึงแจกจ่ายให้กับพระภิกษุผู้เป็นลูกศิษย์ ศิษย์เหล่านั้นได้เก็บสะสมไว้ในหม้อบ้าง ในถลกบาตรบ้าง

ญาติโยมทั้งหลายเห็นการกระทำนั้น จึงพากันติเตียนโพนทะนาว่า สมณะทั้งหลายเหล่านี้เป็นผู้มักมากจริงๆ ได้อาหารเท่าไรก็ยังไม่รู้จักพอ พากันสะสมมากมายก่ายกองอย่างนี้ ไม่รู้ว่าจะไปตั้งเป็นคลังสินค้าหรืออย่างไร เมื่อเรื่องราวนั้นรู้ถึงพระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์จึงตรัสว่า

"ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัณฑิตในกาลก่อน แม้ไม่มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาเสด็จอุบัติขึ้น ยังเป็นนักบวชภายนอกพระพุทธศาสนา รักษาเพียงศีล ๕ เท่านั้น ก็ไม่สะสมแม้ก้อนเกลือไว้เพื่อในวันรุ่งขึ้น ส่วนพวกเธอออกบวชมีจุดมุ่งหมาย เพื่อที่จะกระทำที่สุดแห่งทุกข์ในศาสนาของเราตถาคต ยังพากันสะสมอาหารไว้เพื่อฉันในวันที่ ๒ ที่ ๓ ชื่อว่า ทำสิ่งที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง" จากนั้นทรงนำอดีตนิทานมาตรัสเล่าว่า

ในสมัยที่ยังสร้างบารมี มีอยู่พระชาติหนึ่งที่พระโพธิสัตว์เกิด เป็นพระโอรสของ พระเจ้าคันธาระ อยู่ที่คันธารรัฐ เมื่อพระบิดาสวรรคตจึงเสด็จถวัลย์ราชสมบัติ ทรงครองราชย์โดยธรรม พระเจ้าคันธาระเป็นผู้ที่มีพระอัธยาศัยงดงาม มีมนุษยสัมพันธ์เป็นเลิศ ทรงมีพระราชไมตรีกับแว่นแคว้นต่างๆ หนึ่งในจำนวนนั้น คือ พระเจ้าวิเทหะ ที่ครองราชย์อยู่ที่วิเทหรัฐ ทั้งสองพระองค์เป็นพระราชาที่ถูกอัธยาศัยกันเป็นพิเศษ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นหน้ากันและกัน เพียงแต่เจริญสัมพันธไมตรีกันตลอดมา คนในยุคนั้นมีอายุยืนถึง ๓๐๐,๐๐๐ ปีทีเดียว ทุกวันอุโบสถพระเจ้าคันธาระจะสมาทานศีล เสด็จประทับบนบัลลังก์แล้วจะตรัสถ่อยคำที่ประกอบด้วยธรรม ให้โอวาทแก่ข้าราชบริพารอย่างสม่ำเสมอ

วันหนึ่ง หลังจากที่พระเจ้าคันธาระสมาทานศีลแล้ว ขณะประทับนั่งและให้โอวาทแก่ข้าราชบริพารอยู่นั้น ทรงทอดพระเนตรออกไปทางนอกพระบัญชร เห็นพระราหูได้บดบังดวงจันทร์ที่เต็มดวง แสงจันทร์ที่ทอแสงสว่างนวลกระจ่างตาในคํ่าคืนนั้น ถูกกลืนหายไปทันที

พระราชาทอดพระเนตรดูพระจันทร์แล้ว ทรงดำริว่า "พระ จันทร์ที่มีแสงกระจ่างยังเศร้าหมองกับสิ่งที่จรมา แม้ข้าราชบริพารนี้ก็เป็นสิ่งเศร้าหมองสำหรับเรา ทำให้เราไม่สามารถแสวงหาทางหลุดพ้นได้ การที่เราจะเป็นผู้ที่หมดสง่าเหมือนพระจันทร์ที่ถูกราหูอมนี้ เป็นสิ่งที่ไม่สมควรกับเราเลย เราจะเป็นผู้ที่ตักเตือนตัวเอง แสวงหาหนทางที่บริสุทธิ์จะดีกว่า"

เมื่อดำริเช่นนี้แล้ว จึงตัดสินพระทัยสละราชสมบัติให้กับอำมาตย์ทั้งหลายพร้อมกับกล่าวว่า "พวกท่านจงแสวงหาบุคคลที่เหมาะสมเป็นพระราชาเถิด เราต้องการที่จะออกบวช"

พระเจ้าคันธาระจึงออกผนวช โดยอาศัยอยู่ที่ป่าหิมพานต์ ยังฌานและอภิญญาให้บังเกิดขึ้น ทรงเอิบอิ่มด้วยฌานสุขที่ได้บรรลุ

ฝ่ายพระเจ้าวิเทหะสหายที่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน เมื่อไม่ได้รับข่าวคราว ของเพื่อนรักหลายวัน ก็นึกสงสัยว่า ทำไมเพื่อนเราจึงขาดการติดต่อมา จนกระทั่งวันหนึ่งมีพ่อค้ามาจากแคว้นคันธาระ จึงตรัสถามพวกพ่อค้าว่า "สหายเรานั้นเป็นอย่างไรบ้าง ยังสุขสบายดีอยู่หรือ"

พ่อค้าทั้งหลายกราบทูลว่า "ตอนนี้พระสหายของพระองค์ ได้สละราชสมบัติออกผนวชเป็นดาบสแล้วพระเจ้าข้า"

พระเจ้าวิเทหะสดับดังนั้น ทรงดำริทันทีว่า "สหายของเราคงเห็นอะไรบางอย่างเป็นแน่จึงออกบวช อย่ากระนั้นเลย เราก็ควรที่จะออกบวชตามสหายรัก เพื่อแสวงหาสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต"

จากนั้นพระเจ้าวิเทหะก็สละราชสมบัติทั้งหลายออกผนวชเป็นดาบสอาศัยอยู่ที่ป่า หิมพานต์เช่นกัน วันหนึ่งดาบสทั้งสองนี้มาเจอกัน ต่างยังไม่รู้จักกันและกัน เมื่อได้พบปะพูดคุยรู้สึกถูกอัธยาศัย จึงพากันสร้างอาศรมเพื่อประพฤติพรหมจรรย์ใกล้กัน

ต่อมาวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสององค์นั่งสนทนากันอยู่นั้น วันนั้นเป็นคืนวันเพ็ญ ได้เกิดเหตุการณ์ราหูอมจันทร์อีกครั้งหนึ่ง วิเทหดาบสสงสัยว่า แสงจันทร์หายไปไหน จึงแหงนดูพระจันทร์ที่ถูกราหูบดบังจนมืดมิด จึงถามคันธารดาบสว่า "ข้าแต่ท่านอาจารย์ ทำไมวันนี้ราตรีไม่มีแสงจันทร์เลย"

คันธารดาบสโพธิสัตว์กล่าวตอบว่า "ดู ก่อนอันเตวาสิก นี้ชื่อว่าราหู เป็นมลทินแห่งจันทร์ แม้ตัวเราเห็นเหตุการณ์อย่างนี้จึงคิดว่า ราชสมบัติก็เป็นมลทินในการแสวงหาความหลุดพ้น เราจึงได้ออกบวช"

วิเทหดาบสฟังเช่นนั้น เกิดความสงสัย จึงถามขึ้นว่า "ท่านอาจารย์ ท่านคือพระเจ้าคันธาระหรือ"

คันธารดาบสก็ตอบยืนยันว่า "ใช่แล้ว เราเคยเป็นพระราชาแห่งคันธาระ"

วิเทหะดีใจยิ่งนัก รีบพูดขึ้นว่า "กระผมเองคือวิเทหะผู้เป็นสหายของท่าน รู้ข่าวว่าท่านออกบวชจึงออกบวชตาม"

เมื่อต่างฝ่ายต่างรู้ที่มาของกันและกัน ก็ยิ่งเพิ่มความรัก ใคร่ปรองดองยิ่งขึ้น วันหนึ่งทั้งคู่ออกจากป่าหิมพานต์มาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านใกล้ชายแดน ชาวบ้านทั้งหลายเห็นท่านดาบสทั้งสอง ต่างพากันออกมาถวายทานกับท่าน และอาราธนาให้ ท่านอยู่ประจำในที่แห่งนั้น

ท่านทั้งสองก็รับอาราธนาและเที่ยวภิกขาจารอยู่ที่นั้นอีก ทั้งมานั่งฉันที่บรรณศาลาที่ชาวบ้านสร้างถวาย ด้วยเหตุที่อาหาร ที่ชาวบ้านนำมาถวายนั้นมีรสหลากหลาย มีทั้งรสจืดสนิท รสเข้มข้น ดังนั้นวิเทหดาบสจึงเก็บเกลือที่ชาวบ้านถวายไว้ เพื่อจะได้ใช้ผสมอาหารที่มีรสจืดในวันต่อๆ ไป วันหนึ่งเมื่อได้อาหารที่ค่อนข้างจืด ท่านจึงนำเกลือนั้นออกมาถวายคันธารดาบส ท่านจึงถามว่า "วันนี้ชาวบ้านไม่ได้ถวายเกลือ ท่านได้เกลือมาจากไหน"

วิเทหดาบสจึงเล่าเรื่องที่ตนเก็บเกลือไว้

ท่านคันธาระรู้จึงตำหนิทันทีว่า "ดูก่อนวิเทหะ ตัวท่านสละราชสมบัติออกบวชแล้ว ยังจะทำการสะสมอยู่อีกหรือ"

เมื่อได้ฟังคำติเตียนตรงๆ อย่างนี้ วิเทหดาบสรู้สึกไม่ พอใจคันธารดาบส คิดว่า "เรื่องเล็กแค่นี้ก็ตำหนิ ทำไมไม่ยอมติเตียนตัวเองบ้าง" จึงตอบโต้ด้วยมานะทิฏฐิว่า "ท่านก็ละทิ้ง รัฐคันธาระมาแล้ว ยังจะปกครองที่นี้อยู่อีกหรือ"

คันธารดาบสรู้ทันทีว่าสหายรักไม่พอใจ แต่หวังประโยชน์ ของสหาย จึงสวมหัวใจของยอดกัลยาณมิตร โดยกล่าวสอนว่า "ดูก่อนวิเทหะ ผู้มีปัญญา หากมีคนใดที่พูดชี้โทษให้ ควรมองผู้นั้นเหมือนผู้ชี้บอกขุมทรัพย์ ควรคบบัณฑิตเช่นนั้น เพราะว่าหากคบผู้นั้นแล้ว จะมีแต่ความดี ไม่มีความชั่วเลย"

วิเทหดาบสฟังแล้วก็ได้คิด และยอมอยู่ในโอวาทของพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์ทรงบอกกสิณบริกรรม ทำให้วิเทหดาบสยังฌานและอภิญญาสมาบัติให้บังเกิดขึ้นได้

เราจะเห็นว่า ถ้อยคำของมิตรแท้ที่คอยว่ากล่าวตักเตือนนั้น เป็นถ้อยคำที่ออกมาจากหัวใจที่เปี่ยมด้วยความปรารถนาดี ไม่มีความมุ่งร้าย มีแต่จะให้มิตรภาพนั้น เป็นทางมาแห่งประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ไพศาลต่อเพื่อนพรหมจรรย์ ดังนั้นเมื่อได้รับคำตักเตือนจากมิตรแท้ของเราแล้ว ควรที่จะน้อมนำมาปรับปรุงตัวของเราให้ดี อย่าได้ประมาท เมื่อเราทำได้เช่นนี้ เราย่อมจะเป็นผู้ที่สมบูรณ์พร้อม และได้บรรลุวัตถุประสงค์ของชีวิตกันทุกๆ คน

พระธรรมเทศนาโดย : พระราชภาวนาวิสุทธิ์ (ไชยบูลย์ ธมฺมชโย)

*มก. คันธารชาดก เล่ม ๕๙ หน้า ๓๑๙

ที่มา
http://buddha.dmc.tv/%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%99/mongkol01-17.html

เอาบุญมาฝากถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน...ขาหมู...เผือกทอด...เงาะ

2011-06-26T06:04:00.001-07:00

เอื้ออาทร ...อ่อนโยนต่อกัน เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตเรา อยู่ได้ บนโลกใบนี้

2011-06-23T08:06:00.001-07:00

เอื้ออาทร ...อ่อนโยนต่อกัน เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตเรา อยู่ได้ บนโลกใบนี้